เมรัยพันจอกมิเมามาย

[ท่อนเกริ่น – ลำนำภาคกลาง]
สุราขังอยู่ในลำไส้…
แต่น้ำตาคั่งค้างแน่นอกในหัวใจ
ลมค่ำพัดไกว…เหมือนเตือนใจคนเหงา
จอกเมรัยจ่อคอเบา ๆ แต่ใจเรามันเศร้ากว่า


---

[อินโทรร้อง]
ข้าพเจ้าใช่คนติดรสเหล้าอันใด
แต่ชอบอารมณ์ยามได้ดื่มกับมิตรผู้รู้ใจ
ดื่มผู้เดียวมันชืดชืด ชวนให้อึดอัดในอก
จอกเมรัยเหมือนยืนอยู่เดี่ยว ๆ บนโลกอันหม่นมัว


---

[ท่อน 1]

คืนนี้ลมหนาวค่อย ๆ มาเกี้ยว
เหมือนมาเรียกเรื่องเก่าให้ปลิวกลับเข้าหัวใจ
จิบให้ลืมความหลังลางเลือน แต่ก็เหลือรอยสะเทือนในอก
ดื่มเพราะเหนื่อยใจ…ไม่ใช่เมาเพราะอยากเมา


---

[ท่อน 2]

เมรัยดีร้อยไห ยังสู้เสียงหัวเราะเพื่อนไม่ได้
อยู่ลำพังมันอ้างว้าง หัวใจเหมือนลอยห่างไปหลายโยชน์
ดื่มกับสหายคนหนึ่ง…เหมือนโลกมันกว้างขึ้นหลายลี้
แก้วเดียวก็มีความหมาย มากกว่าดื่มคนเดียวพันจอก


---

[ท่อนหยอด – สำเนียงภาคกลางหวาน ๆ]

โอ้แม่สาวผิวผ่องนวล ขาวนวลเหมือนเดือนเพ็ญ
ผ่านมาหน่อยเป็นไร เห็นหน้าทีไรใจมันเต้น
มานั่งจิบกับพี่สักไห อย่าให้ไอ้พี่นั่งเด่นเดียวดาย
แก้วนี้พี่ตั้งใจให้…ถ้ารินให้พี่ที พี่มีแรงหายใจต่ออีกไกล
…อย่าใจกระด้างเลยแม่
ถ้าแม่ยิ้มให้สักหน่อย พี่จะนั่งคอยจนรุ่งเช้า
เมรัยพันจอกยังไม่เมา…แต่เมาแก้วตาเจ้าเพียงนิดเดียว!


---

[ท่อนฮุก / สร้อย]

ร่ำสุรากับสหายรู้ใจ…หมื่นแก้วก็ไม่เมามาย
เมรัยพันจอกเท่าไร…หัวใจก็ยังมั่นอยู่
สุราดีนั้นอยู่ที่เวลา…ไม่ใช่รสชาดของมัน
สุขหรือเศร้าหากมีคนข้างกัน…ยกแก้วเดียวก็เปลี่ยนใจ

---

[ท่อน 3]

ยกจอกขึ้นชนพอให้ใจมันสู้
คนเดินทางดั่งข้า…มีเหล้ากับลมเป็นคู่เท่านั้น
แต่ค่ำไหนมีคนมานั่งข้าง ๆ เป็นเพื่อนพูดคุย
ค่ำนั้นอุ่นเหมือนมีไฟ จิตใจเหมือนได้หายล้า


---

[ท่อนจบ – ลำนำภาคกลางช้า ๆ]
ถึงเมรัยจะรินรดล้นแก้ว
แต่ใจข้ายังไม่แกว่ง ยังยืนได้ไม่หวั่นไหว
เมรัยพันจอกมิเมามาย…
แต่ถ้าเจ้ายิ้มให้ ข้าเมาไปสามวันเจ็ดคืน


---