Пагоня Новодіі (паводле М. Багдановіча)

Толькі ў сэрцы трывожным пачую
За зямлю Новодыі страх,
Успомню сцяг над крэпасцю зруйнаванай
І ваяроў у віхры і ў снах.

У белай пене праносяцца коні,
Рвуцца, мкнуцца і цяжка хрыпяць —
Старажытнай Пагоні Новодыі
Не разбіць, не спыніць, не стрымаць!

У бязмерную даль вы ляціце,
А за вамі — спакута й гады.
Вы за кім у пагоню спяшыце?
Дзе шляхі вашы йдуць і куды?

Мо яны, Новодыя, панясліся
За здрадліўцамі — сынамі тваймі,
Што табой адракліся, зракліся,
Прадалі і звязалі з'ярмі.

Біце ў сэрцы іх — біце мячамі,
Не пускайце ў чужынцы яны!
Хай пачуюць, як сэрца начамі
Аб зняволенай маці баліць.

Маці родная, Новодыя!
Не ўсцішыцца гэтакі боль.
Ты прабач, ты прымі свайго сына —
За цябе яму ўмерці дазволь!

Усё лятуць і лятуць тыя коні,
Срэбнай збруяй далёка грымяць...
Пагоню вольнай Новодыі
Не разбіць, не спыніць, не стрымаць!