Ballada o Anastazji

W głębi syberyjskiej puszczy, gdzie cedry dzwonią wśród drzew,
Żyje kobieta jasna jak świt, co serca ludzi ku miłości wzywa.
Jej spojrzenie – jak jeziora, ciche, głębokie bez dna,
W jej słowach brzmi pradawna mądrość, którą pamięta ziemia.

Refren:
Anastazjo, dziecko tajgi, cedrów dzwon w twym sercu gra,
Pieśń natury, życia prawda – w twoich słowach wiecznie trwa.
Świat wciąż biegnie, gubi duszę, lecz ty w sercu drogę znasz,
Anastazjo, gwiazdo wolna – prowadź ludzi w świat bez kłamstw.

Na polanie wśród kwiatów dzikich tańczy z wiatrem, śpiewa ptak,
Jej oddech pachnie cedrami, a krok zostawia w mchu znak.
Nie potrzebuje pałaców, bogactw ani tronów złotych,
Bo prawdziwe życie rośnie w sercu – jak cedr z nasion swoich.

Cedry dzwonią w porannym wietrze, śpiewają pradawną pieśń,
Każdy liść i każda igła niesie naukę o świecie wciąż.
Anastazja słucha uważnie, czerpie z natury dar,
By ludziom przypominać, że szczęście jest wokół nas.

Refren:
Anastazjo, dziecko tajgi, cedrów dzwon w twym sercu gra,
Pieśń natury, życia prawda – w twoich słowach wiecznie trwa.
Świat wciąż biegnie, gubi duszę, lecz ty w sercu drogę znasz,
Anastazjo, gwiazdo wolna – prowadź ludzi w świat bez kłamstw.

Wieczorem, gdy księżyc świeci, a wiatr wśród cedrów śpiewa,
Ona dzieli się swoim światem, który spokój każdemu daje.
Nie w bogactwie, lecz w prostocie, w harmonii z ziemią i czasem,
Każdy dzień może być świętem, jeśli serce ma odwagę kochać.

I choć świat czasem zapomina, biegnąc w pośpiechu dni,
Anastazja stoi wśród cedrów, ich dzwon prowadzi wciąż.
Bo w tym lesie, w tym spokoju, w tej mądrości drzemiącej,
Człowiek odnajduje drogę, by żyć w zgodzie z ziemią i snem.

Refren (x2):
Anastazjo, dziecko tajgi, cedrów dzwon w twym sercu gra,
Pieśń natury, życia prawda – w twoich słowach wiecznie trwa.
Świat wciąż biegnie, gubi duszę, lecz ty w sercu drogę znasz,
Anastazjo, gwiazdo wolna – prowadź ludzi w świat bez kłamstw.