Wika-Kika

Wiktoria wchodzi – świat się budzi,
na parkiecie wir, na scenie ludzie.
Śpiewa głośno, serce gra w rytmie,
każdy jej ruch zapamiętasz natychmiast.

Hej, Wiktoria – dziewczyna historia,
tańczy, śpiewa, w oczach iskry ma.
Hej, Wiktoria – siła i euforia,
karateka, co swój świat w dłoniach trzyma.

Kiedy śpiewa – słońce jaśniej świeci,
gdy tańczy, nie dogonią jej nawet marzenia dzieci.
W białym kimonie jak wojowniczka,
w życiu odważna, w duszy artystka.

Hej, Wiktoria – dziewczyna historia,
tańczy, śpiewa, w oczach iskry ma.
Hej, Wiktoria – siła i euforia,
karateka, co swój świat w dłoniach trzyma.

Wiktoria, serce z ognia,
nie zatrzyma jej nikt –
bo w jej głosie jest wolność,
a w ruchu życia rytm.

Hej, Wiktoria – dziewczyna historia,
tańczy, śpiewa, w oczach iskry ma.
Hej, Wiktoria – siła i euforia,
karateka, co swój świat w dłoniach trzyma.