Magia w parku

Zwrotka I
Wieczór cicho w parku siada,
śnieg otula każdy cień.
Drzewa stoją w białych płaszczach,
jakby znały dobry sen.
Pod stopami śnieg skrzypi miękko,
jakby chciał nam rytm dać,
a ja idę obok ciebie
i nie muszę nic więcej znać.

Refren
Idziemy razem, trzymając się za ręce,
ten park oddycha jak my.
Zaczyna się magia zwykłej chwili,
gdy jesteś blisko — i jest „dziś”.
Nie trzeba słów, nie trzeba gwiazd,
wystarczy ten jeden znak:
twoja dłoń w mojej dłoni
i zimowy, spokojny świat.

Zwrotka II
Sopelki błyszczą w świetle księżyca,
jak małe, ciche sny.
Na gałęziach tańczą iskry,
których nikt nie liczy dziś.
Kaczki krążą po stawie wolno,
rysują koła na śnie,
a czas płynie tu łagodnie,
jakby znał nasz krok i gest.

Refren
Idziemy razem, trzymając się za ręce,
bez pośpiechu, bez planów.
W tym parku każda chwila
smakuje jak coś wyczekanego.
Nie trzeba słów, nie trzeba gwiazd,
wystarczy ten jeden znak:
twoja dłoń w mojej dłoni
i zimowy, jasny czas.

Most
Jeśli magia ma swój adres,
to jest właśnie tutaj.
Między drzewem, śladem stóp
i ciszą, co nas tuli.

Refren (ciszej)
Po prostu razem, ręka w rękę,
wśród bieli i światła nocy.
Ta zima jest dziś dobra,
bo uczy, jak być blisko.

Outro
Gdy park zostanie za nami,
a śnieg zamknie ten ślad,
ta chwila pójdzie z nami dalej —
jak ciepło schowane w sercach.