Diss

χα βγαίνετε ολοι και τάχα ραπαρετε
αυτό δεν είναι diss αυτό είναι γιατί τα θέλατε και θα τα πάρετε
μιλάτε για ντρογκια για το ποσο σνιφαρετε και τα ρούχα σας φλεξαρετε
λες και νοιάστηκε κανεις για το τι γουστάρετε
καλό θα ταν να σκάσετε
δεν έχουν οι ριμες σας νοήματα μονάχα ψεύτο εγκλήματα
για δες ο απέναντι πεινάει με το ζόρι ξυπνάει
κάθε βραδυ λεει στο παιδί του ποσο το αγαπάει μα εύχεται να ειχε να του δώσει να φαει
ένα δάκρυ κυλάει όταν μαθαίνει η πιτσιρικα πως την απαταει
θέματα εμπιστοσύνης άγχος και κρίσεις
και γω να μένω να ρωτάω πως βρεθήκαμε στις θλίψης
τα βαθιά τα νερά που μας πνίγουν όλο ένα και πιο αισχρά
όλοι ελπίζουμε για ένα αύριο καλύτερο
πηγαίνοντας να πάρουμε τσιγάρα απτο περιπτερο
ίσως ένα αύριο δίχως ανεργία αφραγκια και περισσότερη αυθεντία
μα θα μείνουμε να ελπίζουμε
τα κενά μας δεν ξέρουμε πως να γεμίσουμε
είναι τόσο βαθιά που δεν τολμάμε να τα αγγίξουμε
έτσι και εγώ χώνω
αποφευγωντας τον κόσμο
τον εαυτό μου τον κλειδώνω μέσα σε ένα κουτί
μακαρι να ήταν όλο αυτό από επιλογή
ξεκίνησαν το άγχος οι κρίσεις τα προβλήματα και οι λύσεις
άγχος κρίσεις προβλήματα και λύσεις
πρέπει την ζώνη σου γερά να σφίξεις
ώσπου καταφέρεις να βγεις απαυτη την λούπα που σε γύρω φέρνει διαρκή
την μια μέρα κατάθλιψη την άλλη σαν γιορτή πως γίνεται να εισαι τόσο ασταθής
ώρες ευτυχίας πλέον πλασματικές σου λείπουν οι στιγμές εκείνες οι αγνες
ψαχνεις καταφύγιο να μπεις για να σωθεις όμως πάντα πίνεις να χαθείς μήπως και σταματήσει το μαρτύριο
αυτό είναι άλυτο μυστήριο
σου έχει κολλήσει σαν βακτήριο
οι φωνές σεχουν τρελάνει
γιαυτο βαστάς μελάνι
κάθε βραδυ πριν πας για νανι
το μυαλό σου ρολάρει
ποτε σου δεν κομπλαρεις
τους τα δίνεις και ότι πάρεις
λες και ποιοι είναι αυτοί
ποσο πια τους κόβει
είναι τόσο χαζοι