JEŚLI ZOSTANIESZ

[Zwrotka 1]
Przy wspólnym stole śmiech i gwar,
a ty od dawna milczysz już.
Znam ten uśmiech, znam ten żart,
którym zasłaniasz ciężki dzień.
Nie będę pytał przy nich wszystkich,
poczekam, aż zostanie cisza.
Sam przecież chowam tyle rzeczy,
o których nikt dotąd nie słyszał.

[Przedrefren]
Niełatwo daję komuś klucz,
zbyt dobrze pamiętają dłonie,
jak długo można trzymać coś,
co już od dawna tylko rani.

[Refren]
Jeśli zostaniesz, zostań naprawdę,
także gdy przyjdzie trudniejszy czas.
Ja nie potrafię kochać na chwilę,
a potem minąć cię jak ktoś z nas.
Kiedy ci cały świat odmówi,
przy moim stole znajdziesz chleb.
Tylko nie każ mi żyć w domysłach —
najtrudniejszą prawdę wolę znieść.

[Zwrotka 2]
Ktoś kiedyś znał mnie tak jak ty
i wiedział, gdzie zaboli słowo.
Wyszedł, a ja przez wiele dni
tę samą chwilę miałem w głowie.
Dziś, kiedy długo nie ma cię,
wraca ten lęk, choć nic nie robisz.
Już miałem pytać: „Z kim i gdzie?”,
lecz mówię: „Boję się znów stracić”.

[Przedrefren]
Podajesz mi przez kuchnię kubek,
siadasz i nie odwracasz wzroku.
Pierwszy raz mówię o tym głośno,
bez udawania, że mam spokój.

[Refren]
Jeśli zostaniesz, zostań naprawdę,
także gdy przyjdzie trudniejszy czas.
Ja nie potrafię kochać na chwilę,
a potem minąć cię jak ktoś z nas.
Kiedy ci cały świat odmówi,
przy moim stole znajdziesz chleb.
Tylko nie każ mi żyć w domysłach —
najtrudniejszą prawdę wolę znieść.

[Most]
Pamiętam każde ostre zdanie,
choć tyle innych zmył mi czas.
Za długo cudze pożegnanie
rozstrzygać miało coś za nas.
Nie muszę przecież znów przegrywać
tam, gdzie się skończył dawny ból.
Otwieram dłoń — na twojej dłoni
zostawiam ten chowany klucz.

[Refren finałowy]
Jeśli zostaniesz, zostań naprawdę,
także gdy przyjdzie trudniejszy czas.
Ja nie potrafię kochać na chwilę,
chcę poznać każdy zwykły dzień nasz.
Kiedy ci cały świat odmówi,
przy moim stole znajdziesz chleb.
Dziś zamiast chować się w milczeniu,
sam mówię wszystko — poznaj mnie.