ta niata

Τους διώξαμε μακριά, τους κλείσαμε την πόρτα,
όπου τα όνειρα της μάνας στάζανε ιδρώτα.
Πέρασαν χρόνια με πόνο και ξενύχτι,
και τώρα οι εταιρείες μας πετάνε πάλι δίχτυ.


Τους καλούμε στα συνέδρια, τάζουμε λιμάνια,
μα πίσω από τα λόγια μας κρύβεται η ορφάνια.
Δεν τους πληρώνουμε μισά, τους δίνουμε το εν' τρίτο,
κι η αξία τους πέφτει στο μπόι του Ντε Βίτο.


Στα πιο καλά τους χρόνια, προδόθηκαν ξανά,
τους πήραμε τη νιότη, αφήσαμε κενά.
Ψυχής κενά γεμίζουμε με χούφτες χημικά,
κι ο τόπος μας αυτός αδιάφορα κοιτά.


Στα πιο καλά τους χρόνια, προδόθηκαν ξανά,
τους πήραμε τη νιότη, αφήσαμε κενά.
Ψυχής κενά γεμίζουμε με χούφτες χημικά,
κι ο τόπος μας αυτός αδιάφορα κοιτά.


«Τόπο στα νιάτα» σού λέει μετά,
τους δίνουμε το εν' τρίτο,
κι η αξία τους εκεί, στο μπόι του Ντε Βίτο!