μμμμμμμ

Θυσίες μια ζωή, ξενύχτια και δουλειά για να μη λείψει τίποτα, να έχουνε λεφτά. Σπουδές, εφόδια, εφηβεία, τρεχάλα και άγχος πολύ και τώρα που μεγάλωσαν, άλλαξε η ζωή.
Κάνε παιδιά και δεν σου μιλάμε πια τώρα στα γεράματα, μες στην ερημιά. Δεν έχουνε χρόνο, δεν έχουν στιγμή κι εσύ περιμένεις με μια προσμονή.
"Είμαι απασχολημένος", "θα πάρω μετά" κι οι μέρες περνάνε, γίνονται χρόνια βαριά. Το σπίτι άδειασε, οι τοίχοι κοιτούν εκείνους που ξέχασαν πώς να αγαπούν.
Κάνε παιδιά και δεν σου μιλάμε πια τώρα στα γεράματα, μες στην ερημιά. Δεν έχουνε χρόνο, δεν έχουν στιγμή κι εσύ περιμένεις με μια προσμονή.
Μα η ζωή είναι κύκλος και όλα γυρνούν όσα δίνεις θα πάρεις όταν όλοι γερνούν.Ένα τηλέφωνο... Τόσο δύσκολο πια;