Zatęsknisz

Zwrotka 1
Molo skąpane w ostatnich promieniach Słońca, ciepłe deski koloru bursztynu,
Idziesz zamyślona, wiatr we włosach, w dłoniach próbujesz zamknąć lśniący horyzont.
Obejmujesz znikające Słońce, jakbyś chciała utulić je przed snem,
Wrzucałaś promienie do słoika i szeptałaś cicho: „mój skarb”
Zwrotka 2
Słońce zachodziło nad Bałtykiem,
Fale pieściły nam stopy, a Ty szeptałaś zaklęcia miłosne.
Kudłate pekińczyki biegały między nami, nieświadome zmian merdały puchatymi ogonami,
Patrzyłem na ciebie i myślałem: „zatęsknisz”

Zatęsknisz, tak, tak, zatęsknisz
Gdy tu wrócisz beze mnie, zatęsknisz,
Gdy słoik pełen bursztynów zaświeci na parapecie
Zatęsknisz… zatęsknisz…
W każdym wspomnieniu będziesz szukać moich wspierających dłoni,
Zwrotka 3
Idziesz sama, wędrujesz boso po molo, boso jak wtedy,
Dłonią zmysłowo dotykasz balustrady skąpanej w zachodzącym słońcu.
Sukienką powiewa bryza morska, a wiatr przynosi zapach naszego lata.
W pamięci zostawiłem ci swój szczery uśmiech i wspomnienie pomocnej dłoni.
Dziś psy leżą przy drzwiach i czuwają wsłuchując się w każdy dźwięk– czekając na nasze duchowe spotkanie
Zwrotka 4
Ja czasem siadam na plaży, gdy nikt nie patrzy
Trzymam w dłoniach garść piasku i wspominam ciepło twojej skóry
W tym samym miejscu, gdzie zbieraliśmy razem wspomnienia
Czuję, jak bardzo twoje dłonie pasowały do moich .

Każde ziarnko piasku to jedno wspomnienie naszych chwil ukradzionych kiedyś o zachodzie Słońca
Trzymasz te wspomnienia blisko siebie,
W nich jest całe nasze lato…

Zatęsknisz, Ty to wiesz, zatęsknisz
Zatęsknisz, zobaczysz, zatęsknisz,
Gdy słoik pełen bursztynów zaświeci na parapecie
Zatęsknisz… zatęsknisz…
A ja będę wpominał nas… z sercem pełnym ciebie

Boso po molo…
Kudłate pekińczyki…
Słoik bursztynów…
I ty.
Zawsze.