Zatęsknisz.

Zwrotka 1
Molo skąpane w ostatnich promieniach Słońca, ciepłe deski koloru bursztynu,
Idziesz zamyślona, wiatr we włosach, w dłoniach próbujesz zamknąć lśniący horyzont.
Obejmujesz znikające Słońce, jakbyś chciała otulić je przed snem,
Wrzucałaś je do słoika i szepcząc cicho: „mój skarb”
Zwrotka 2
Słońce zachodziło nad Bałtykiem,
Fale pieściły nam stopy, a Ty szeptałaś zaklęcia miłosne.
Kudłate pekińczyki biegały między nami, nieświadome zmian merdając puchatymi ogonami,
Patrzyłem na ciebie i myślałem: „jak ja cię kocham, kobieto”
Refren (wpadający w ucho, rytmiczny, melancholijny – nuci się sam)
Zatęsknisz, kobieto, zatęsknisz
Zobaczysz, zatęsknisz, zatęsknisz,
Gdy słoik pełen bursztynów zaświeci na parapecie
Zatęsknisz… zatęsknisz…
W każdym złotym kamieniu będziesz szukać moich dłoni, oparcia i ust.
Zwrotka 3
Idziesz sama, wędrujesz boso po molo, boso jak wtedy,
Dłonią zmysłowo muskasz balustradę skąpaną w zachodzącym słońcu.
Sukienka poruszana wiatrem, a wiatr przynosi zapach naszego lata.
W lustrze przeszłości zostawiłem ci swój szczery uśmiech i wspomnienie pomocnej dłoni.
Dziś pekińczyki leżą przy drzwiach i czuwają wsłuchując się w każdy dźwięk– czekają na nas
Zwrotka 4
Ja czasem siadam na plaży, gdy nikt nie patrzy
Trzymam w dłoniach garść piasku i wspominam ciepło twojej skóry
W tym samym miejscu, gdzie zbieraliśmy razem bursztyny
Czuję, jak bardzo twoje dłonie pasowały do moich .
Bridge (wolniej, intymnie, prawie szeptem)
Każdy bursztyn to jeden nasz pocałunek ukradziony o zachodzie Słońca
Trzymasz wspomnienia blisko serca,
W nim jest całe nasze lato… i cała moja miłość
Ostatni refren (mocniej, z duszą – głos się łamie)
Zatęsknisz, ty to wiesz, zatęsknisz
Zatęsknisz, zobaczysz, zatęsknisz,
Gdy słoik pełen bursztynów zaświeci na parapecie
Zatęsknisz… zatęsknisz…
A ja będę wpominał nas… z sercem pełnym ciebie
Outro (cicho, prawie do siebie)
Boso po molo…
Kudłate pekińczyki…
Słoik bursztynów…
I ty.
Zawsze.