Zdzichu Kultury

[Zwrotka 1]
Na budowie od rana kurz unosi się,
Zdzichu Kultury już miesza beton.
Na miksokrecie kręci, aż iskry lecą,
w butach po gruzie niesie cały front.

Mówią: „Zdzichu, zwolnij trochę, bo ci serce pęknie”,
a on tylko mruga i poprawia czapkę.
Posadzki leje równo, jak od linijki,
każdy mówi: „Ten gość ma klasę i szafkę”.

[Pre-Chorus]
Jak przyjdzie chwila, to siada na schodku,
łyknie piwko, zakaszle w bok.
Dym mu się skręca nad placem jak wstążka,
i już wiadomo — zaraz będzie skok.

[Chorus]
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
na robocie robi cud.
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
beton gładki, mocny brud.

Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
w ręku kielnia, w sercu luz.
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
chce się śpiewać: to jest plus.

[Zwrotka 2]
W południe zagląda brygadzista z miną,
a Zdzichu już ma rytm i swój plan.
Miesza, wyrównuje, patrzy jednym okiem,
czy poszło jak trzeba, czy siedzi jak pan.

Piwko po pracy smakuje mu najlepiej,
fajka za fają, oparty o mur.
Na placu zostawia porządek i ślad,
twardy jak wiosna, a w środku ciepły luz.

[Pre-Chorus]
Jak ktoś się krzywi, że dzień był za długi,
Zdzichu mówi: „Spoko, będzie git”.
Bo kiedy on stoi przy świeżej posadzce,
to nawet zmęczenie zaczyna śnić.

[Chorus]
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
na robocie robi cud.
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
beton gładki, mocny brud.

Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
w ręku kielnia, w sercu luz.
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
chce się śpiewać: to jest plus.

[Bridge]
I niech gadają, niech gadają,
on swój fach ma w dłoniach.
Z każdej płyty robi pewność,
z każdej nocy robi spokój w oczach.

[Chorus]
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
na robocie robi cud.
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
beton gładki, mocny brud.

Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
w ręku kielnia, w sercu luz.
Zdzichu Kultury, Zdzichu Kultury,
chce się śpiewać: to jest plus.