Toine

In Eibergen woont Toine, met modder aan z’n schoen,
Sinds hij met pensioen is, leeft hij tussen sla en boerenkool en groen,
Hij begon heel bescheiden, met een tuintje niet zo groot,
Tweehonderd meter… dat leek toen al als lot uit de loterij zo groot.

Maar Toine dacht: “Ach joh, ik heb toch tijd zat,”
Dus voor hij het wist had hij er lap na lap bij gepakt,
Nu is het geen tuintje meer, maar een agrarisch festijn,
Negenhonderd meter… je kunt er bijna in verdwalen als een konijn!

Oh Toine, Toine, wat heb je gedaan?!
Je tuin groeide harder dan je ooit had verstaan,
Van een perk naar een park, het ging echt niet normaal,
En die pompoen erbij? Die is gewoon asociaal!

Zijn tuin ligt zo dichtbij dat hij bijna kan rollen,
Van bank naar de bonen, van koffie naar kolen,
Hij praat tegen z’n planten, dat vindt hij heel gewoon,
“Kom op, nog wat groeien!” roept hij tegen z’n boon.

Maar het draait om die pompoen, die grote oranje bal,
Voor de wedstrijd wil Toine winnen, koste wat het zal,
Met mest en met liefde (en een beetje geklets),
Groeit dat ding zo hard dat ‘ie bijna krijgt stress!

Oh Toine, Toine, wat heb je gedaan?!
Je tuin groeide harder dan je ooit had verstaan,
Van een perk naar een park, het ging echt niet normaal,
En die pompoen erbij? Die is gewoon asociaal!

De buren die fluisteren: “Is dat nog wel gezond?”
“Die pompoen heeft straks een eigen postcode op de grond!”
Een kind vroeg laatst: “Meneer, is dat een planeet?”
Toine zei: “Nee jongen… maar hij wint straks wel, dat weet ik zeker!”

Oh Toine, Toine, jij tuinkampioen,
Met je giga-groentes en je monsterpompoen,
Als je zo doorgaat, dan is het gedaan,
Dan moet Eibergen straks op zíjn tuinkaart staan!

Dus pas maar op wereld, hier komt Toine eraan,
Met een pompoen waar je een caravan in kan slaan,
En vraagt iemand ooit: “Hoe groot kan het zijn?”
Dan zeg jij: “Groter dan Toine z’n tuin… kan bijna niet zijn!”