Wehikuł Czasu

[Zwrotka 1]
Zbieram chwile w kieszeniach dni,
które uciekły bez słowa,
na starych zdjęciach ślady mnie,
ale to już nie ta osoba.

Gubię sens między „wtedy” i „teraz”,
jakby ktoś przestawił zegar,
czy to ja się zmieniłem tak bardzo,
czy świat zapomniał, jak czekać?

[Pre-Chorus]
I choć droga kręci się wciąż,
nie wiem, gdzie był pierwszy krok,
czy można cofnąć choć jeden dzień,
czy to tylko iluzji głos?

[Refren]
Wehikuł czasu stoi gdzieś we mnie,
ale nie wiem, jak ruszyć wstecz,
czy to strach, czy rozsądek prowadzi,
czy tylko chcę jeszcze raz chcieć.
Wehikuł czasu milczy uparcie,
nie odpowie, gdy pytam „dlaczego”,
może sens jest nie w tym, co było,
tylko w tym, co zrobię z tego.

[Zwrotka 2]
Każde „gdyby” waży jak kamień,
który noszę bez powodu,
ile decyzji było przypadkiem,
a ile tylko głodem dowodów.

Czas nie pyta, tylko zabiera,
to, co uznasz za pewne jutro,
a ja stoję między tym wszystkim,
szukając odpowiedzi w sobie, nie w lustrze.

[Pre-Chorus]
Może nie ma powrotów już,
może sens to iść na wprost,
nawet jeśli zgubiłem coś,
mogę znaleźć nowy głos.

[Refren]
Wehikuł czasu stoi gdzieś we mnie,
ale nie wiem, jak ruszyć wstecz,
czy to strach, czy rozsądek prowadzi,
czy tylko chcę jeszcze raz chcieć.
Wehikuł czasu milczy uparcie,
nie odpowie, gdy pytam „dlaczego”,
może sens jest nie w tym, co było,
tylko w tym, co zrobię z tego.

[Bridge]
Nie cofnę lat, nie zmienię dat,
ale mogę zmienić siebie teraz,
bo przyszłość to nie zapisany ślad,
tylko kierunek, który wybieram.

[Outro]
Wehikuł czasu to nie maszyna,
to decyzja ukryta we mnie,
że zamiast wracać do dawnych chwil,
zacznę tworzyć coś, co ma sens dziś.