Cichy Anioł

Gdy świat się kurczy do czterech ścian,
a siły gasną jak nocna świeca,
pojawia się ktoś — nie pyta „dlaczego”,
po prostu jest… i zostaje do końca.

Nie nosi skrzydeł,
nie mówi wielkich słów,
w dłoniach ma codzienność,
w sercu — czas i spokój.

Ma swoje życie,
swoje troski i dom,
a jednak potrafi
zatrzymać się dla kogoś.

Pomaga, gdy inni milkną,
pamięta, gdy świat zapomina,
nie oczekuje wdzięczności —
wystarczy mu, że komuś lżej.

To on, gdy choroba przygniata,
gdy samotność boli najbardziej,
staje się mostem nad strachem,
światłem w zwyczajnym dniu.

Gdy sam jest zmęczony,
nigdy tego nie pokaże,
swoje ciężary niesie cicho,
by nie dołożyć ich innym.

Bo dobro nie krzyczy,
nie staje na scenie,
dobro po prostu wraca jutro
— tak samo obecne.

Niech takich ludzi
życie chroni szczególnie,
bo oni trzymają świat
w całości — po cichu.