boso z popiołu

[Verse]
Z popiołu nocy wstałam boso,
w kieszeniach kurz i cudze sny
Miasto szeptało: „zostań jeszcze”,
lecz strach miał tam zbyt wiele drzwi
Cienie znały moje imię,
znały każdy mój oddech
A ja chciałam nauczyć się światła
nie na pamięć, lecz naprawdę

[Pre-chorus]
Zostawiłam stare lustra,
gdzie nie byłam sobą ja
Serce miało jeden kierunek
choć nie znało jeszcze map

[chorus]
I nagle cisza stała się domem
powietrze było jak znak
Że można żyć bez walki z losem
i ufać, że coś ma sens
Tu poranki są jak obietnice
a noc nie chce ranić snów
Znalazłam wszystko, co było mi pisane
gdy zgubiłam dawny ból

[verse]
Droga była jak długi oddech,
jak rozmowa z samą sobą
Im dalej szłam od dawnych ran,
tym bliżej byłam „na nowo”
Zimne światło, jasne niebo,
spokój zamiast głośnych słów
Nauczyłam się milczenia,
które leczy, nie psuje snów

[Pre-chorus 2]
Już nie uciekam przed pytaniem
kim naprawdę chcę tu być
Bo odpowiedź przyszła sama
razem z tym, że mogę żyć

[chorus]
I nagle cisza stała się domem
powietrze było jak znak
Że można żyć bez walki z losem
i ufać, że coś ma sens
Tu poranki są jak obietnice
a noc nie chce ranić snów
Znalazłam wszystko, co było mi pisane
gdy zgubiłam dawny ból

[Bridge]
Nie pytaj mnie, skąd przyszłam
lepiej zobacz, kim jestem dziś
Nie każda droga musi krzyczeć
nie każda prawda musi błyszczeć

[Refren ]
Bo cisza stała się moim imieniem
a spokój – drugim tchem
Z popiołu zrobiłam skrzydła
i nauczyłam się chcieć
Tu wszystko, co dobre, zostaje
nie pyta o wczoraj, o lęk
Odrodzona, bez ciężkich wspomnień
w końcu jestem tam, gdzie sens