kratao fos
v4
@christ1na
kratao fos
v4
@christ1na
Songteksten
[VERSE 1 (freestyle/old school, 90s storytelling)]
Μεγάλωσα σε γκρίζες γειτονιές με φως από λάμπες παλιές,
όπου οι άνθρωποι είχαν όνειρα, μα όχι τις ευκαιρίες που λες.
Έβλεπα μανάδες που τρέχαν να προλάβουν βάρδιες διπλές,
και παιδιά που παίζαν μπάλα μέσα σε δρόμους στενές.
Ο κόσμος τρέχει, μα κανείς δεν ξέρει πού πάει,
οι σχέσεις γίνανε pixels, κι η αλήθεια δεν χωράει.
Κάποιοι ψάχνουν ελευθερία σε οθόνες φωτεινές,
μα ξεχνούν πως οι καρδιές μιλάν με λέξεις απλές.
Στη στάση άνθρωποι κουρασμένοι περιμένουν το 12 που αργεί,
κι εκείνος που κοιμάται στο παγκάκι απλώς “δεν φαίνεται” γιατί
όλοι γυρνάν το βλέμμα μην τους αγγίξει καμιά πληγή,
λες κι η ζωή είναι ταινία που παίζεις skip στη σκηνή.
Μα εγώ μιλάω για όσα σβήνουν, για όσα μένουν κρυφά,
για φωνές που ξημερώνουν χωρίς να ακουστούν πουθενά.
Για παιδιά στο σχολείο που μαθαίνουν να μη λένε τι νιώθουν,
γιατί “μη γίνεις βάρος”, “μην ενοχλείς”, “μην μπερδευτείς”, “μην προχωρούν”.
Κι αυτό το hip-hop είναι η φωνή που μου μένει,
είναι ο τρόπος να λέω όσα κανείς δε περιμένει.
Δεν γεννήθηκα δυνατή — έγινα, γιατί η ζωή το ζητά,
και κάθε ρίμα που γράφω, γράφεται και για μένα και για ‘σένα ξανά.
[R&B HOOK (melodic)]
Κι όσο ο κόσμος αλλάζει, εγώ κρατάω φως,
μέσα στη νύχτα κάπου λάμπει ένα “μην πέφτεις” ψιθυριστός.
Κι αν όλα μοιάζουν ξένα, εγώ θα μείνω εδώ —
να δίνω δύναμη σε όσους χάνονται στο δρόμο αυτό.
[VERSE 2 (freestyle, hip-hop/old school)]
Περνάω απ’ το πάρκο και βλέπω έναν τύπο στο χώμα,
παλεύει με δαίμονες που δεν γνωρίζει ακόμα.
Κι όλοι περνάνε δίπλα του σαν να είναι αέρας,
μα εγώ ξέρω ότι ο φόβος γίνεται φίδι και σε τρώει κάθε μέρας.
Στην πλατεία μια γιαγιά ταΐζει γάτες, χαμογελά,
σου λέει ιστορίες που η πόλη ξέχασε πια.
Και πιο πέρα δυο νέοι μιλάν για μια χώρα που τους πνίγει,
για δουλειές που υπόσχονται κι ύστερα η πόρτα τους κλείνει.
Κάθε μέρα ακούω ειδήσεις που μοιάζουν με παγίδα,
κι ο θυμός μας γίνεται στάχτη πριν γίνει φλόγα κι ελπίδα.
Το σύστημα μας θέλει μόνο να σκρολάρουμε σιωπηλά,
να μην ρωτάμε, να μη νιώθουμε, να μη ζητάμε πολλά.
Μα εγώ μπαίνω στο mic σαν να μπαίνω σε πόλεμο άδειο,
να ρίξω αλήθειες σε τοίχους που κρατάνε το ψέμα σταθερό.
Δεν γράφω για να κάνω show, ούτε να βγάλω "εικόνα",
γράφω γιατί κάθε λέξη έχει βάρος κι όχι μόδα.
Τ’ αδέλφια στις γειτονιές μιλούν με μάτια κουρασμένα,
μα στα χαμόγελά τους βλέπεις σπίθες αναμμένες.
Κι όσο ο κόσμος προσπαθεί να μας σπρώξει στο γκρεμό,
εμείς γινόμαστε ρυθμός — και ρυθμός σημαίνει "ζω".
Δεν έχω όλα τ’ απαντήματα, μα έχω ψυχή που ουρλιάζει,
κι όπου κι αν πάω, η αλήθεια μου μαζί μου ταξιδάζει.
Αν είσαι μόνος, θυμήσου: κάποιος κάπου σε νιώθει,
κι αν πέσεις κάτω, σήκω, όρμα, κι ό,τι γίνει — προχώρει.
[R&B HOOK (Outro – melodic)]
Κι όσο ο κόσμος αλλάζει, εγώ κρατάω φως,
κι αν σκοτεινιάσουν όλα, θα στο κρατήσω εγώ σωστό.
Μείνε κοντά στη καρδιά σου, μη χαθείς στον καπνό —
κάθε ψυχή έχει δρόμο, κι ας μοιάζει στενό.
Μεγάλωσα σε γκρίζες γειτονιές με φως από λάμπες παλιές,
όπου οι άνθρωποι είχαν όνειρα, μα όχι τις ευκαιρίες που λες.
Έβλεπα μανάδες που τρέχαν να προλάβουν βάρδιες διπλές,
και παιδιά που παίζαν μπάλα μέσα σε δρόμους στενές.
Ο κόσμος τρέχει, μα κανείς δεν ξέρει πού πάει,
οι σχέσεις γίνανε pixels, κι η αλήθεια δεν χωράει.
Κάποιοι ψάχνουν ελευθερία σε οθόνες φωτεινές,
μα ξεχνούν πως οι καρδιές μιλάν με λέξεις απλές.
Στη στάση άνθρωποι κουρασμένοι περιμένουν το 12 που αργεί,
κι εκείνος που κοιμάται στο παγκάκι απλώς “δεν φαίνεται” γιατί
όλοι γυρνάν το βλέμμα μην τους αγγίξει καμιά πληγή,
λες κι η ζωή είναι ταινία που παίζεις skip στη σκηνή.
Μα εγώ μιλάω για όσα σβήνουν, για όσα μένουν κρυφά,
για φωνές που ξημερώνουν χωρίς να ακουστούν πουθενά.
Για παιδιά στο σχολείο που μαθαίνουν να μη λένε τι νιώθουν,
γιατί “μη γίνεις βάρος”, “μην ενοχλείς”, “μην μπερδευτείς”, “μην προχωρούν”.
Κι αυτό το hip-hop είναι η φωνή που μου μένει,
είναι ο τρόπος να λέω όσα κανείς δε περιμένει.
Δεν γεννήθηκα δυνατή — έγινα, γιατί η ζωή το ζητά,
και κάθε ρίμα που γράφω, γράφεται και για μένα και για ‘σένα ξανά.
[R&B HOOK (melodic)]
Κι όσο ο κόσμος αλλάζει, εγώ κρατάω φως,
μέσα στη νύχτα κάπου λάμπει ένα “μην πέφτεις” ψιθυριστός.
Κι αν όλα μοιάζουν ξένα, εγώ θα μείνω εδώ —
να δίνω δύναμη σε όσους χάνονται στο δρόμο αυτό.
[VERSE 2 (freestyle, hip-hop/old school)]
Περνάω απ’ το πάρκο και βλέπω έναν τύπο στο χώμα,
παλεύει με δαίμονες που δεν γνωρίζει ακόμα.
Κι όλοι περνάνε δίπλα του σαν να είναι αέρας,
μα εγώ ξέρω ότι ο φόβος γίνεται φίδι και σε τρώει κάθε μέρας.
Στην πλατεία μια γιαγιά ταΐζει γάτες, χαμογελά,
σου λέει ιστορίες που η πόλη ξέχασε πια.
Και πιο πέρα δυο νέοι μιλάν για μια χώρα που τους πνίγει,
για δουλειές που υπόσχονται κι ύστερα η πόρτα τους κλείνει.
Κάθε μέρα ακούω ειδήσεις που μοιάζουν με παγίδα,
κι ο θυμός μας γίνεται στάχτη πριν γίνει φλόγα κι ελπίδα.
Το σύστημα μας θέλει μόνο να σκρολάρουμε σιωπηλά,
να μην ρωτάμε, να μη νιώθουμε, να μη ζητάμε πολλά.
Μα εγώ μπαίνω στο mic σαν να μπαίνω σε πόλεμο άδειο,
να ρίξω αλήθειες σε τοίχους που κρατάνε το ψέμα σταθερό.
Δεν γράφω για να κάνω show, ούτε να βγάλω "εικόνα",
γράφω γιατί κάθε λέξη έχει βάρος κι όχι μόδα.
Τ’ αδέλφια στις γειτονιές μιλούν με μάτια κουρασμένα,
μα στα χαμόγελά τους βλέπεις σπίθες αναμμένες.
Κι όσο ο κόσμος προσπαθεί να μας σπρώξει στο γκρεμό,
εμείς γινόμαστε ρυθμός — και ρυθμός σημαίνει "ζω".
Δεν έχω όλα τ’ απαντήματα, μα έχω ψυχή που ουρλιάζει,
κι όπου κι αν πάω, η αλήθεια μου μαζί μου ταξιδάζει.
Αν είσαι μόνος, θυμήσου: κάποιος κάπου σε νιώθει,
κι αν πέσεις κάτω, σήκω, όρμα, κι ό,τι γίνει — προχώρει.
[R&B HOOK (Outro – melodic)]
Κι όσο ο κόσμος αλλάζει, εγώ κρατάω φως,
κι αν σκοτεινιάσουν όλα, θα στο κρατήσω εγώ σωστό.
Μείνε κοντά στη καρδιά σου, μη χαθείς στον καπνό —
κάθε ψυχή έχει δρόμο, κι ας μοιάζει στενό.
Stijl van muziek
Hip Hop, Rap/old school, Nostalgia, Female Voice, freestyle/old school,
