สนามรบนิรันดร์

ในคืนราตรี..ที่ฝนรินลงมา..ยังผืนแผ่นดิน...
เสียงสงครามที่ยังไม่สิ้นสุดดังระงม....
แสงจันทร์สาดส่องชั่วคืน...
เปลวเพลิงไหม้ร่างที่สิ้นชีวา...
นักรบเอ๋ยไม่ล้าถอยแม้ก้าวเดียว
ทำศึกสงคราม...ไม่กลัวตาย
สู้สุดชีวิตเพื่อแผ่นดินเอย.....
ในศึกสงครามย้ำต้องมีผู้สูญเสีย
วิญญาณเหล่านั้นถูกกักขัง
ในที่นั้นปิดตายชั่วนิรันดร์
สงครามดำเนิน...ตลอดราตรี.....
(เสียงเพลง)
แต่...ผู้ใดจะทราบ..ว่าวิญญาณนักรบผู้นึง. .
ยังคงคุมอำนาจ...ตลอด...นิรันดร์.....
แสงจันทร์สาดส่องทั่วทิศ....
จันทร์สีโลหิตสาดส่อง...ไปมา...
หยาดฝนโปรยปลายตลอดราตรี...
ใครก้าวเข้ามามิอาจรอดตาย....
. . . . .!!!
ข้าคือราชาของวิญญาณที่ถูกกักขัง
ทุกๆวินาทีมิได้หวั่น
ใครหน้าไหนเข้ามาอย่าคิดรอดตาย
ข้าคือราชาแห่งสนามรบ
ใครได้พบอาจมีอันเป็นไป
ก่อนเจอมีชีวิตมิหาไม่
หากเจออย่าคิดเหลือวิญญาณ....
จลอดมา .ข้าทรมานมาชั่วนิรันดร์...
เสียงร้องที่ดังจากปากไม่มีใครรับรู้....
ถูกกักขังในนิรันดร์ไม่มีจบสิ้น....
สนามรบไม่แตกร้าว...
วิญญาณไม่อาจได้ร่างกลับมา...!!
โอ่โอ้...ท่านผู้มาเยือน....ได้โปรดรับฟังตัวฉัน!
(ชั่วนิรันดร์)ถูกกักขังไว้มิอาจออกไป...
วิญญาณนั้นทรมานมาชั่วนิรันดร์.....
ขอสักคนจงพบและปลดปล่อย..ข้าไป
จากพื้นที่และไม่มีวันกลับคืน....!!
(เสียงเบา)ตลอดนิรันดร์.....(ตลอดนิรันดร์ดร)
ขอสักคนปลดปล่อยข้าไปเสียที.....ขอเพียงผู้เดียว...ช่วยข้าให้หนีไปจากผืนสนาม.....