ILONKA

To był rok tysiącdziewięćsetdziewięćdziesiątytrzeci, osiemnastka mojego Marcina.
To było zwykłe przyjęcie urodzinowe. A jednak wtedy, wśród gości, po raz pierwszy ją zobaczyłem. Była tylko jedną z wielu osób na spotkaniu. młoda, uśmiechnięta, nieznajoma.
Wspólne kilometry w kilkudziesięcioosobowej grupie na pielgrzymce na Jasną Górę, rozmowy o wierze i życiu. Potem były lata ciszy i odległości.
Przypadkowe spotkania, chwile rozmowy, życzenia świąteczne i imieninowe, grzecznościowe, bez głębszych emocji. Czasami przesyłałem pozdrowienia z wyjazdów narciarskich, po prostu formalna uprzejmość. Oficjalność, szacunek, ale też dystans. Nie byliśmy sobie bliscy – byliśmy znajomymi, którzy spotykali się przypadkiem.
Świat wciąż był szary po stracie Malinki – kobiety, która wypełniała moje życie światłem i miłością. Wydawało mi się, że już nigdy nie poczuję ciepła w sercu.
Spotkałem ją przy wyjściu z kościoła po jednej ze mszy niedzielnych.
A jednak, w miejscu pełnym duchowego skupienia, coś się zmieniło. Nasze spojrzenia spotkały się inaczej niż wcześniej. W jej oczach zobaczyłem coś, czego nie dostrzegałem przez wszystkie te lata.
W lipcu przeszukiwałem stare albumy i natrafiłem na nie - trzy pożółkłe fotografie z naszej pielgrzymki na Jasną Górę. Pomyślałem sobie - może warto byłoby zaprosić ją na kawę? Nie tylko wysłać zdjęcia cyfrowo, ale spotkać się, pokazać oryginały, porozmawiać o tamtych czasach. Jej odpowiedź była ciepła, chętnie się zgodziła. Rozmawialiśmy o zdjęciach, o tamtych czasach, o ludziach, których już nie ma z nami. Ona cały czas zwracała się do mnie per „pan” i w pewnym momencie zebrałem się na odwagę i zapytałem, czy mogłaby przejść na „ty”. Od tego momentu rozmowa stała się jeszcze bardziej swobodna.
Początek września, jej urlop właśnie się kończył. To była jedna z tych chwil, kiedy czujesz, że warto spróbować – zaprosić kogoś, nie wiedząc, co z tego wyniknie. Zaproponowałem jednodniową wycieczkę nad morze. Zgodziła się bez wahania,
Spacerami przez wydmę i wzdłuż plaży, rozmowami o wszystkim i niczym, to był dobry dzień. Dzień bez napięcia, bez oczekiwań. Po prostu był tu i teraz.
W październiku rozpoczął się Konkurs Chopinowski. Pomyślałem, że to może być piękne doświadczenie do podzielenia się z kimś, kto potrafi docenić muzykę.
Zaprosiłem ją na wysłuchanie jednego z konkursów. ale w sposób równie wyjątkowy.
Siedzieliśmy obok siebie, a jednak razem.
W którymś momencie – może podczas szczególnie wzruszającego fragmentu, po prostu stało się. chwyciliśmy się za ręce. Ten dotyk to był gest, który powiedział więcej niż tysiąc słów.
Mimo wszystko, gdzieś głęboko, wierzę, że to, co przeżywam, ma sens - nawet jeśli jeszcze go nie rozumiem.