Bez masek

Zwrotka 1:
Codziennie rano zakładam twarz,
Która dziś pasuje do świata.
Uśmiech jak filtr, słowa na blask,
W środku cisza – niewypowiedziana strata.

Patrzę w lustro – kto tam jest?
Czy to ja, czy ktoś obcy w tle?
Każdy gest, jakby był test,
Czy jeszcze wiesz, kim jesteś, gdy nikt nie patrzy w cień?

Refren:
Zdejmij maskę, nie bój się,
Niech zobaczę twoje prawdziwe „nie”.
Nie musimy grać – wystarczy być,
Rozmawiać sercem, a nie scenicznie żyć.
Bez masek, bez ról,
Tylko ty i ja, i prawdy sól.

Zwrotka 2:
Za śmiechem często stoi płacz,
Za pewnością drży mały strach.
Tyle słów, co nic nie znaczą,
A jedno „przepraszam” wciąż gdzieś tkwi w nas.

Uciekamy w role jak w cień,
Bo tak łatwiej, bo tak mniej boli dzień.
Ale gdzieś w środku krzyczy głos,
Że prawda nie gryzie – po prostu jest w nas los.

Refren:
Zdejmij maskę, nie bój się,
Niech zobaczę twoje prawdziwe „nie”.
Nie musimy grać – wystarczy być,
Rozmawiać sercem, a nie scenicznie żyć.
Bez masek, bez ról,
Tylko ty i ja, i prawdy sól.

Bridge:
Może właśnie wtedy, gdy spadnie cień,
Zobaczymy siebie – naprawdę, bez „że, że”.
Niech pękną lustra, niech zniknie dym,
Nie chcę roli – chcę ciebie, takim jakim śnisz.

Refren (ostatni, spokojniejszy):
Zdejmij maskę, nie bój się,
Niech zobaczę twoje prawdziwe „nie”.
Bo w ciszy słów rodzi się sens –
Nauczmy się mówić bez masek, bez scen.