Nosiwoda

[1st verse]
W „Settlersach” graliśmy – ot, zwykły dzień,
Drewno i kamień, jak zawsze – sen.
Zboże dojrzewa, kowal kuje stal,
Imperium rośnie, aż wreszcie nadszedł żal.
Bo przyszła myśl, co w sercu drgnęła,
Że woda przecież święta i dzielna.
Więc wznoszę chaty, dziesięć, piętnaście,
Niech każdy wodę nosi, niech woda zatańczy!

[Chours]
Nosiwoda, duch rzek i chmur!
Zamień imperium w wodny stwór!
Niech płyną wiadra, niech beczki drżą,
W królestwie wody – my rządzim wciąż!

[2nd verse]
Tartak spłonął, huta w pył,
Zniknął spichlerz, rycerz też znikł.
Drogi zarosły, lecz woda trwa,
Bo nosiwoda to nowy bóg gra!
Tragarze w srebrze, w błocie i w łzach,
Kroczą do źródła – ku nowym dniom.
A w magazynach cudowny blask –
Dwa tysiące wiader! – nasz złoty czas!

[Chours]
Nosiwoda, duch rzek i chmur!
Zamień imperium w wodny stwór!
Niech płyną wiadra, niech beczki drżą,
W królestwie wody – my rządzim wciąż!

[Pre solo, spiritual chanting]
Nie miecz, nie chleb, nie sól –
Woda! Woda! Nasz król!

[Guitar solo – melodic, with a folk motive, lute, flute]

[Bridge - calmer, narrative tone, like a story told years later]
A gdy patrzymy po latach tych,
Gdzie domy w ruinach, a wiadra w snach,
Tam w ciszy rzeki echo brzmi,
„Imperium Nosiwody” – tak zwali ich.

[Chours – Finale, sublime, twice, with choir]
Nosiwoda, duch rzek i chmur!
Zamień imperium w wodny stwór!
Niech płyną wiadra, niech beczki drżą,
W królestwie wody – my rządzim wciąż!

Nosiwoda, błękitny tron,
Niech nasze wiadra niosą dzwon!
Niech każda kropla przypomni świat,
Gdzie woda była wszystkim – i już nie ma nas.