Parıldayan Işıklarım Söndü Akşam Olmadan Karanlıga Büründüm Patladı Tüm Lambalar Hasta Zihinlerde Dönüp Durur Her Bir Öfke Kırıntılatda Uçup Gitti Işıksız Bu Kalpte Fısıldasam Fayda Etmez Kör Düşünüp Degişmez Haklı Haksız Savasların Sayısıysa Bilinmez Hiç Birimiz Başardık Mı Bilinmez Dostlarım Hapis Yârin Kokusuysa Bilinmez Ellerimiz Pis Kimse Bizim Gibi Gülemez Dostlar Hariç Kimsede Kapımıza Gelemez Yüzüm dönükken herkes dost Ama arkamı dönünce kimsem yok Atamadım bir kere mutlu bir post Kahbe hayat yüzünden şansım yok şükür olsun karnım tok Sahte kişilere hic ihtiyacım yok.!