Gdy się śmiejesz, mam niedzielę

[Intro – piano, muted trumpet]

[Verse 1]
W środę, kwadrans po czwartej,
wychodzimy kupić chleb.
Wiatr wyrywa mi paragon,
biegnę, jakbym miał znów siedem lat.

Łapię go przy furtce parku,
ty się śmiejesz jeszcze w drzwiach.
Wołam: „Chodź, usiądźmy chwilę.
Chleb do domu trafi i tak”.

[Chorus]
Gdy się śmiejesz, mam niedzielę,
chociaż środa trwa w najlepsze.
A gdy pytasz: „Już do domu?”,
mówię: „Posiedź ze mną jeszcze”.

Gdy się śmiejesz, mam niedzielę…

[Verse 2]
Tu, na ławce pod kasztanem,
pierwszy raz trzymałem twoją dłoń.
Dziś odrywasz piętkę chleba.
„Masz” – i nawet nie pytasz, czy chcę ją.

Dzwoni telefon w kieszeni.
Zwykle sięgam, zanim spojrzysz.
Dzisiaj pytam: „Dasz mi jeszcze?”.
Ty odłamujesz drugi kawałek.

[Chorus]
Gdy się śmiejesz, mam niedzielę,
chociaż środa trwa w najlepsze.
A gdy pytasz: „Już do domu?”,
mówię: „Posiedź ze mną jeszcze”.

[Instrumental – lyrical trumpet solo, 8 bars]

[Bridge – piano and voice]
Tyle razy mówiłem: „W niedzielę”,
gdy pytałaś, czy przejdziemy się.
Dziś to ja zapytam pierwszy:
„W przyszłą środę znów po chleb?”.

[Final Chorus – strings open up]
Gdy się śmiejesz, mam niedzielę,
chociaż środa trwa w najlepsze.
A gdy pytasz: „Już do domu?”,
mówię: „Posiedź ze mną jeszcze”.

[Outro – voice and trumpet]
Gdy się śmiejesz, mam niedzielę…