Odsuń ten talerz

[Intro]
Ej, odpuść już. Wiem, co robię.

[Verse 1]
Mówisz: „weź, spróbuj”, podsuwasz talerz,
jakby mój wybór był twoim żartem.
Z boku docinki, półsłówka, szturchańce,
a potem niewinnie: „no co, tylko żartuję”.
Nie muszę tłumaczyć ci celu co rano,
ie licz mi kęsów, nie rób ze mnie widowiska.
Mam swoją drogę, plan zapisany,
a twoje zaczepki nie zmienią mi zdania.

[Chorus]
Nie kus, mam dietę — odsuń ten talerz,
nie rób podchodów, nie testuj granic.
Z ukrycia szpilki? To słaby numer,
powiedz mi wprost albo skończ już z tym.
Nie kus, mam dietę — decyzja jest moja,
nie prowokuj, kiedy mówię „dość”.
Trzymam swój kurs, nie twoją kontrolę,
zostaw mi spokój i daj zrobić swoje.

[Verse 2]
W pracy przy stole znów zaczynasz scenę,
„jedna malutka, przecież nic się nie stanie”.
Uśmiech, docinek, spojrzenie na innych,
jakbyś za chwilę miał dostać oklaski.
Nie jestem zakładem, wyzwaniem ani grą,
nie musisz sprawdzać, czy pęknę pod presją.
Jeśli chcesz gadać, to gadaj uczciwie,
bez tych podjazdów, co mają mnie wkurzyć.

[Chorus]
Nie kus, mam dietę — odsuń ten talerz,
nie rób podchodów, nie testuj granic.
Z ukrycia szpilki? To słaby numer,
powiedz mi wprost albo skończ już z tym.
Nie kus, mam dietę — decyzja jest moja,
nie prowokuj, kiedy mówię „dość”.
Trzymam swój kurs, nie twoją kontrolę,
zostaw mi spokój i daj zrobić swoje.

[Outro]
Mam plan. Mam wybór. To moja sprawa.
Odpuść zaczepki. Koniec tematu.