cisza

[Zwrotka 1 — wolne tempo, niski flow, ciężki beat]
Nie każdy ból ma ślad, nie każdy krzyk ma dźwięk,
Czasem ktoś się śmieje, choć w środku ma wyrwy.
Stoję tu sam, ale pierwszy raz spokojny,
Nie gonię za niczym, nie muszę już nikogo.
Uśmiech na twarzy, jak filtr na zdjęciu,
A w środku coś znika, cicho, bez pożegnania.
Za dużo rozmów w głowie, każdy głos ma swoją wersję,
Szukam ciszy, nie odpowiedzi — po prostu przestrzeni.
[Refren — melodyjny, autotune'owy podśpiew]
Nie każdy ból widać, nie każdy krzyk słychać,
Mam spokój na twarzy, choć dusza się łamie.
Stoję tu sam, ale nie muszę już gnać,
W środku coś znika, nie wiem, czy wróci.
[Zwrotka 2 — szybszy, rwanym szeptem, więcej emocji]
Rano budzik, potem miasto, ludzie w pędzie jak w kodzie,
Każdy pyta „co tam?”, a ja mówię „ok”, choć nie jestem.
Telefon pełen powiadomień, zero prawdziwych spojrzeń,
Wszyscy chcą mnie widzieć, nikt nie chce mnie poznać.
Miałem plany jak mapy, teraz kartka pusta,
Zamiast marzeń — przetrwanie, zamiast snu — bezsenność.
Nie jestem smutny, po prostu mam za dużo w sobie,
Za dużo „musisz”, za mało „po prostu bądź przy mnie”.
Przyjaciel mówi „jesteś silny”, przyjaciel mówi „trzymaj się”,
A ja nie chcę być silny, chcę czasem nie wytrzymać.
Wychodzę na balkon, miasto pali się w lampach,
Myśli jak autobusy — odjeżdżają, nie pytają.
Nie gonię już za niczym, może to jest wolność,
Albo tylko rezygnacja ubrana w spokojność.
Uśmiecham się do lustra, ale lustro nie kłamie,
Widzę kogoś, kto przetrwał, choć nie wie, po co dalej.
[Refren — melodyjny, autotune'owy podśpiew]
Nie każdy ból widać, nie każdy krzyk słychać,
Mam spokój na twarzy, choć dusza się łamie.
Stoję tu sam, ale nie muszę już gnać,
W środku coś znika, nie wiem, czy wróci.
[Outro — wyciszające, szept, beat cichnie]
Za dużo rozmów w głowie…
Cisza też czasem boli.
Stoję sam, ale spokojnie.
Może to już wystarczy.
Może… to już wystarczy.