Zakazana miłość 1

Północ.
Miasto oddycha światłem.
Bas wbija się pod skórę,
a ja znowu myślę o tobie.
Ty wracasz do niej.
Ja wracam do niego.
Mamy inne łóżka,
inne klucze,
inne poranki.
A jednak nocą
wszystko miesza się od nowa.
Jedno wspomnienie.
Jeden zapach.
Jedno zdjęcie sprzed lat.
I nagle jesteś blisko.
Tak blisko,
jakby nic się nie skończyło.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Bez pytań.
Bez jutra.
Bez słów.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Niech zgaśnie cały świat
oprócz nas dwóch.
Widzę nas w hotelu
gdzieś po drugiej stronie miasta.
Bez nazwisk.
Bez telefonów.
Bez nikogo,
kto mógłby nas zatrzymać.
Ty stoisz w drzwiach.
Ja patrzę na ciebie
tak jak kiedyś.
Tylko teraz
jest w tym więcej głodu.
Więcej lat.
Więcej tęsknoty.
Więcej rzeczy,
których nie wolno.
Podchodzisz bliżej.
Nie musisz nic mówić.
Ja też nie mówię.
Bo znam ten wzrok.
Pamiętam ten dotyk.
Pamiętam,
jak łatwo było zapomnieć o świecie,
kiedy byliśmy sami.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Niech spłonie to,
co zostało między nami.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Niech przez chwilę
nie istnieje żaden zakaz.
DROP
Jedna noc.
Tylko jedna.
Ty i ja.
Jak dawniej.
Tylko mocniej.
Czasem wyobrażam sobie klub.
Ciemność.
Czerwone światło.
Tłum dookoła.
Ty pojawiasz się obok mnie
niby przypadkiem.
Patrzysz.
Ja już wiem.
Wychodzimy bez słowa.
Czasem jest samochód
zaparkowany gdzieś daleko.
Czasem apartament
z widokiem na całe miasto.
Czasem deszcz na szybach
i twoje dłonie tak blisko,
że aż boli,
że to tylko wyobraźnia.
Każdy scenariusz
zaczyna się inaczej.
Ale kończy tak samo.
Zbyt blisko.
Zbyt gorąco.
Zbyt prawdziwie.
A potem otwieram oczy.
Obok mnie śpi on.
Twój świat też istnieje dalej.
Obok ciebie jest ona.
Macie wspólne zdjęcia.
Plany.
Rzeczy kupione razem.
Codzienność,
której nie buduje się w jeden dzień.
My też mamy co stracić.
I właśnie dlatego
nigdy nie piszę.
Ty też nie.
Bo jedna wiadomość
mogłaby wystarczyć.
„Jesteś sam?”
„Gdzie jesteś?”
„Pamiętasz?”
I już nie byłoby odwrotu.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Nie pytaj,
ile będzie kosztować rano.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Dziś chcę pamiętać tylko nas.
Kiedy zostaję sama,
wracasz najmocniej.
Nie jako wspomnienie.
Jak pragnienie.
Jak coś,
czego nie powinnam już czuć,
a jednak czuję.
Czasem zamykam oczy
i pozwalam wyobraźni
zrobić wszystko to,
na co nigdy nie zdobędziemy się naprawdę.
Wtedy nie masz jej.
Ja nie mam jego.
Nie ma mieszkań.
Nie ma obietnic.
Nie ma winy.
Jest tylko noc.
Twój oddech.
Moje serce.
I to napięcie,
które nigdy nie umarło.
Zastanawiam się,
czy ty też czasem leżysz obok niej
i przez kilka sekund
jesteś gdzie indziej.
Czy wracam do ciebie
tak samo nagle.
Czy też pamiętasz
każdy centymetr tamtego życia.
Czy czasem chcesz
zrobić coś głupiego.
Przyjechać.
Zapukać.
Spojrzeć mi w oczy.
I powiedzieć tylko:
„Jedna noc.”
Nic więcej.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Niech bas zagłuszy rozsądek.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Niech nasze ciała pamiętają za nas.
BREAK
Ale rano
zawsze wygrywa strach.
Nie przed tobą.
Nie przede mną.
Przed tym,
co byłoby potem.
Jak spojrzeć jej w oczy.
Jak wrócić do niego.
Jak udawać,
że nic się nie wydarzyło.
Jak zapomnieć drugi raz,
skoro pierwszy raz
nigdy naprawdę się nie udało.
Więc zostawiamy to tutaj.
W głowie.
W nocy.
W snach.
W scenach,
których nikt nie zobaczy.
Ty należysz do swojego życia.
Ja do swojego.
A między nami
zostało tylko to jedno miejsce,
do którego możemy wracać bez konsekwencji.
Wyobraźnia.
Tam nadal jesteśmy razem.
Tam nie ma końca.
Tam nie ma winy.
Tam zawsze jest północ.
I zawsze mówisz:
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
Tylko jedną.
Tylko naszą.
Daj mi tę noc,
tę jedną noc.
A rano znów
wrócimy do swoich ról.
Jedna noc.
Niemożliwa.
Zakazana.
I właśnie dlatego
tak bardzo jej chcemy.