อำนาจเงินตรา

เราเป็นคนแสนยากจนทนเศร้า
อาภัพจริงเราคิดยิ่งเศร้าเหลือทน
มิตรที่มีหลบลี้หนีหน้าทุกคน
เพราะเรามันจนแสนจน ผู้คนเขาจึงเมินหน้า
เคยมีรอยยิ้ม เคยมีคำทักทาย
วันนี้กลับกลายไม่มีใครเหลียวแลมา
คนจนอย่างเราเหมือนคนไร้ค่า
เดินผ่านผู้คนมากมาย แต่ไม่มีใครเห็นใจ
[Pre-Chorus]
เกียรติศักดิ์นี่คงวัดกันด้วยเงิน
เมื่อเราจนเขาจึงเมินเหินห่างร้างรา
หรือว่าคนนับถือพระเจ้าเงินตรา
ที่ไหนมีเงินนำพา ที่นั่นมีบุญพามีเอง
[Chorus]
มีเงินทองนับเป็นน้องเป็นพี่
ไปไหนก็มีไมตรีนิยมชมเชย
หน้าตาธรรมดาก็กลายเป็นคนคุ้นเคย
เพียงมีเงินให้เอ่ย ผู้คนก็พร้อมเข้ามา
กว้างขวางในวงสังคม หันหน้ากันมานิยมชื่นชม
พูดจาหวานหูอยู่ทุกเวลา
แต่คนไม่มีเงิน แม้มีหัวใจมีคุณค่า
กลับถูกทิ้งไว้ข้างทาง เหมือนไม่ใช่คน
[Verse 2]
ฉันไม่ได้โทษคนรวยว่าผิด
แค่ชีวิตของคนจนมันช่างสับสน
เงินซื้อบ้านซื้อรถซื้อได้ทุกสิ่งทุกคน
แต่ซื้อความจริงใจของคนได้หรืออย่างไร
บางคนมีเงินเต็มกระเป๋า
แต่หัวใจกลับว่างเปล่าไม่มีใคร
บางคนไม่มีแม้เงินสักบาทเดียวติดกาย
แต่มีน้ำใจให้กันได้ แม้ตัวเองก็ลำบาก
[Bridge]
โลกหมุนไปตามเสียงของเงิน
คนดีบางคนจึงต้องเดินอย่างเดียวดาย
เมื่อความจนถูกมองว่าเป็นความอับอาย
คำว่า “คน” มีความหมายแค่ไหน
ถ้าไม่มีเงินอยู่ในมือ
[Chorus — ใหญ่ขึ้น]
มีเงินทองนับเป็นน้องเป็นพี่
ไปไหนก็มีไมตรีนิยมชมเชย
มีเงินก็เหมือนมีคนมากมายคุ้นเคย
แต่ยามเงินหมดเลย จะเหลือใครจริงใจ
สังคมเงินตรา ช่างน่าเศร้าใจ
คนวัดคนกันที่เงิน มากกว่าน้ำใจ
วันนี้ฉันจน ก็ปล่อยฉันเดินเดียวดาย
วันหนึ่งหากเงินหายไป
ไม่รู้ใครจะเหลือใคร
[Outro / ท่อนสรุปใหม่]
หากวันหนึ่งเงินทองต้องหมดสิ้น
เหลือเพียงแผ่นดินกับหัวใจที่ไม่มีราคา
คนที่เคยรายล้อมจะยังอยู่ไหมหนา
หรือจะหันหลังจากลา…เหมือนที่เคยทำกับคนจน
สุดท้ายชีวิตคนเรา
ไม่ได้เอาเงินติดตัวไปถึงฟ้า
สิ่งที่เหลือไม่ใช่ทองคำหรือเงินตรา
แต่คือความดีและน้ำใจที่เคยให้กันมา
ถ้าสังคมยังวัดค่าคนด้วยเงินตรา
คนจนก็ยังต้องเสียน้ำตาอยู่ร่ำไป
ขอเพียงสักวัน…มนุษย์มองมนุษย์ด้วยหัวใจ
ไม่ใช่มองกันที่ “มีเท่าไร”
แต่ถามกันว่า… “ยังมีน้ำใจให้กันหรือเปล่า”