< Si ‘o vero sì tu, sincero, chillo amante
ca l’ardite pprove nun ‘e teme,
pe’ cchesta Rosa doce, ‘a sola toja servente,
chell’acqua cercarrai ca monna ‘e ppene.>
Vidite vuje pe’ ammore io che facette,
pe’ chillo mùsso frisco d’acquazzina;
‘nzieme ‘o magaro, nnocente me ne jette,
pe’ apprennere ‘e segreti d’ ‘a Duttrina.
Chell’Arte antica, fatta ‘e ncantamento,
vulette addiventasse pure ‘a meja
pe’ nzuperà ‘o chiuovo ‘e ‘stu turmento
ca amara e doce face ‘a pecundria
ca amara e doce face ‘a pecundria.
Marcai pe’ sotto ‘a porta ‘o piecoro appennuto,
e tanno me muntaje chillo temmore,
ca piglia ‘ncanna, ca te face muto
quanno ‘e ‘a bescata attuorno siente ‘a addore
quanno ‘e ‘a bescata attuorno siente ‘a addore.
Pareva ca mme stava già aspettanne
e nce dicemme sule doje parole:
< Tu si chillo ca ll’Arte ‘pe ‘a Rosa vai truvanno? >
< Io voglie essere stroloco pe’ Ammore! >
< Viene cu mme ‘na notte >, dicette ‘o litterato,
< jamme ‘a nu pizzo ca io sulo ‘o saccio,
ma statte accuorte: si ‘o vaje dicenno ‘a ‘nautro,
manco ‘o ddemonio o’ ssape che te faccio. >
Co ‘sta promessa soja mme ‘mpacchiàje
e mme faccette fà chillo ca ha stato,
pe’ vedè ‘e ccose, ca nun vedette maje,
‘a sciorta meja già m’era signato
‘a sciorta meja già m’era signato.
E ‘o Prencepe cu isso ‘nzieme me purtaje,
pe’ ‘a notte ncòpp’a ‘o Vescia cammenàmme
e quanne ‘n faccia ‘o ciele repente cce fermamme,
dicette: < zitto e cuorcate e comme io dico faje! >
dicette: < zitto e cuorcate e comme io dico faje! >
‘Na manta nira ‘n cuollo me mettette,
arricamata fina e filo ‘e cchiummo.
E chìllo ca dicette nun capette...
nun erano parole ‘e chisto munno.
Chiuveva fort assaje, io stevo mmale,
tremmavo ‘nto ‘o zegrino acciuppulato
ca ‘o fierro, sciulianne d’ ‘o gammale,
‘nfino ‘o mastruosso ‘e sangre m’era signato.
‘O Prencepe ‘o sentevo ca strellava
e ‘a voce soja truonava pe’ ‘a muntagna
ca ‘e ppetre se tenevene pe’ ‘e mmane,
tremmavane nfòse e amruscenanno.
Sulo e abacucco, cercanne chillo ammore
ca fruscia comme fanno viento e ffronne;
io me sentevo comme ‘o marenaro
ca scanta p’ ‘a tempesta mmiez’ a ll’ònne
ca scanta p’ ‘a tempesta mmiez’ a ll’ònne.
Cussì passamme ‘nzieme ‘a meza notte;
isse cantalesiava zumpanne attuorno,
io ddint ‘a manta, me pisciave sotto,
priavo sulo ca facisse juorno.
Nigro ‘e sanghe, ‘o ccazone mpurpàte,
‘o ggelo ncuòllo e tutto aggrecenuto,
stracquo assaje e pure spantecato,
m’azaje ‘a chillo jazzo mpacchiaruto.
Alluccaje ddint ‘a nghiostrosa notte,
< Faciteve abberè ca m’appauro! >
Ma ‘o llostrissemo nun responnette,
m’era lassato sulo ddint ‘o scuro.
Na sciammulella ‘n terra stava pusata,
pizzitiella comme na scarda d’ógna,
‘e fuoco janco mparpetolo appezzata,
temmorosa e annutrecata ‘e zurfégna
temmorosa e annutrecata ‘e zurfégna.
Vutanneme a levante ‘a vedette,
dint ‘a nu cavonciello annascunnuta
quanta imprissione tanno me facette:
ca a ‘o viento sciusciatore nun se stuta.