Тўрт девор оралаб

Шамоллар эсади, ерда хазонлар, Менинг тақдиримда бошқа замонлар. Тўртта девор совуқ, юрак эса илиқ,Хатолар ортида бордир бир яхшилик. Кимларга ишондим, кимларни дўст дедим, Аслида сохтакор туйғуларни едим. Энди англаяпман, жамиятдан узоқ,Ўзлигим топишга — бу ер бир тузоқ.
"Шамол" каби ритмик, рақс тушса бўладиган, лекин маъноли)Майли, вақт ўтсин, майли қийнасин, Юрак хатосини энди англасин. Онажон, соғинчинг ёмон экан-а?
Дўстнинг кимлиги шу ерда аён экан-а? Бу бир дарсдир менга, ҳаёт мактаби, Учиб кетар ғамлар — шамоллар каби.
Ноҳақманми ё ҳақ — энди фарқи йўқ, Ҳукм бўлди ижро, кўнглим энди тўқ. Яратганнинг ўзи берган бўлса жазо, Демак, покланишга бор экан асно. Ўтган йилларимни қилмайман афсус,Тарбия - қалбимда уйғотди бир ҳусн. Эски танишлардан қолмади ҳеч ким, Фақат сенинг дуойинг — содиқ сирдошим.