Wystarczy być (Ty i ja)

Chcę z Tobą iść przez każdy dzień,
tam, gdzie trawy szumią w cień,
i wszystko, co tak cicho trwa,
nabiera sensu, gdy jesteś Ty i ja.

Sad rozkwita, wiatr go zna,
płatki tańczą lekko jak mgła,
i nagle świat przestaje być tłem —
on żyje tu, pomiędzy nami, wiem.

Chcę z Tobą patrzeć w noc i blask,
gdy księżyc rozświetla czas,
czy widzisz to tak samo jak ja?
że wystarczy być — i wszystko trwa.

Jaki świt, ile barw,
ptasi śpiew i nieba żar,
to nie gdzieś — to w nas jest,
cały zachwyt, cały sens.

Bo gdy Ty i ja — świat nie ma granic,
gdy Ty i ja — nic więcej nie trzeba nam,
zapach pól, morski wiatr,
cień i światło, noc i dzień — nasz świat.

Czuję to — czas już nie ucieka,
przy Tobie każda chwila czeka,
życie wraca, gdy jesteś tu,
jak cichy sen utkany z chwil i słów.

Spójrz, jak wszystko zmienia swój rytm,
a zachwyt wciąż powraca w nim,
znów zakwita biały bez —
i przypomina, że to wszystko jest.

Zobacz znów ten kwitnący sad,
jak płatków śnieg opada w takt,
na naszych włosach cichy znak,
że świat wciąż trwa — dokładnie tak.

Chcę z Tobą widzieć każdy dzień,
ten zwykły — a jednak jak sen,
bo w nim ukryty prosty sens:
że jesteś Ty — i jestem ja — i jest.