Rafi i Diabeł

Wszyscy mówią:
„Dasz radę”.
„Będzie dobrze”.
„Uwierz w siebie”.

I brzmi to zajebiście… dopóki nie przychodzi taki dzień,
kiedy stoisz sam w ciszy
i czujesz, jak wszystko w Tobie siada.

Bo prawda jest taka -
nikt za Ciebie nie dźwignął tego ciężaru.

Nikt nie siedział w Twojej głowie,
kiedy miałeś ochotę wszystko rzucić.
Nikt nie czuł tego ścisku w klatce,
kiedy świat mówił: „dawaj więcej”,
a Ty już ledwo ciągnąłeś.

I teraz uwaga - tu wchodzi Rafi z Pozdrowienaiami od diabła:

Może… nikt nie ma obowiązku Cię rozumieć.

Może… ludzie nie są źli,
po prostu żyją swoim życiem i mają w dupie Twoje problemy.

Może… to, że nikt nie przyszedł Cię ratować,
to nie tragedia.

Tylko… sygnał.

Sygnał, że jesteś silniejszy, niż myślisz.

Bo mimo tego całego syfu -
wstałeś.

Może nie od razu.
Może nie w wielkim stylu.
Może czasem na kolanach, czasem po cichu,
czasem z łzami w oczach.

Ale wstałeś.

I to jest ta część, której nikt nie widzi.
Nie widzą jej ludzie, którzy najgłośniej oceniają.
Ci sami, którzy pierwsi się wypowiadają,
a ostatni wyciągają rękę.

Bo łatwo jest pierdolić o czyimś życiu,
kiedy nie nosiło się jego ciężaru.

Więc przestań się zastanawiać,
czy ktoś Cię rozumie.
Czy ktoś Cię akceptuje.
Czy ktoś by zrobił inaczej.

Bo prawda jest brutalna:
to Twoje życie.

Twoje decyzje.
Twoje błędy.
Twoje zwycięstwa.

I wiesz co?

To też Twoja cholernie silna historia.

Nie idealna.
Nie instagramowa.
Nie „łatwa”.

Ale prawdziwa.

A prawdziwe historie mają jedną przewagę -
budują ludzi, których nie da się już tak łatwo złamać.

Więc idź dalej.
Nawet jeśli powoli.
Nawet jeśli z wątpliwościami.
Nawet jeśli czasem masz ochotę powiedzieć „kurwa, mam dość”.

Bo każdy krok, który robisz sam,
to dowód,
że nie potrzebujesz zgody świata,
żeby iść swoją drogą.

I może właśnie o to w tym wszystkim chodzi.