น้ำตาแห่งเปอร์เซีย

[Intro]
ทรายเคยเย็น
ใต้ร่มเงาโอเอซิส
เสียงคำภาวนา
ลอยเหนือฟ้าแห่งเปอร์เซีย

[Verse 1]
บัลลังก์ทองเก่า
รอยเท้าจอมราชา
เงากำแพงศาสดา
เลือนลับกลางควันและฝุ่นทราย

แผ่นดินแห่งวสันต์
กลายเป็นเพลิงกลางวัน
ลมหอบขี้เถ้าขึ้นฟ้า
กลบชื่อของเราในประวัติการณ์

[Chorus]
โอ้ น้ำตาแห่งเปอร์เซีย
รินจากตา กลายเป็นเกลือบนผืนดิน
แม่น้ำที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิน
เหลือเพียงรอยแตกสิ้น กลางทะเลทราย (โอ้...)

เปอร์เซียเดือด ปะทุในอกของแผ่นดิน
ทรายลุกเป็นไฟ เผาความฝันทั้งแผงศิลป์
อารยธรรม ศาสนา และความศรัทธา
หายไปในลมพัดพา ดั่งกองทรายถล่มลง

[Verse 2]
หอคอยโดมงาม
เหลือเพียงโครงดำ
บทสวดเคยก้องข้ามคืนยาว
กลายเป็นเสียงครางของเปลวเพลิง

เด็กน้อยถามฟ้า
“พระองค์ทอดทิ้งเราหรือ?”
คำตอบเพียงเสียงลมฮือฮือ
กรีดไปบนผิวที่แตกของแผ่นดิน

[Chorus]
โอ้ น้ำตาแห่งเปอร์เซีย
รินจากตา กลายเป็นเกลือบนผืนดิน
แม่น้ำที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิน
เหลือเพียงรอยแตกสิ้น กลางทะเลทราย (เจ็บเหลือเกิน)

เปอร์เซียเดือด ปะทุในอกของแผ่นดิน
ทรายลุกเป็นไฟ เผาความฝันทั้งแผงศิลป์
แหล่งความเชื่อ เคยเป็นเสาหลักใจ
พังทลายลงช้า ๆ ในลมหายใจสุดท้าย

[Bridge]
ใครจะเก็บเศษบทกวี
ที่ปลิวหายไปกับพายุ
ใครจะจดจำคำอธิษฐาน
เมื่อวิหารกลายเป็นซากฝุ่น

หรือสุดท้าย
เราคือเถ้าถ่านของวันพรุ่ง
เรื่องเล่าเตือนผู้ที่มาภายหลัง
ว่าความเชื่อใดก็แตกสลายได้

[Chorus]
โอ้ น้ำตาแห่งเปอร์เซีย
ร้องก้องฟ้า ถึงพระผู้เป็นเจ้า
หากทรงยังฟังเสียงเราเบาเบา
ขอเพียงเม็ดฝนหนึ่งเดียว ตกบนดินนี้

เปอร์เซียเดือด แต่หัวใจยังไม่มอด
ในเถ้าถ่าน ยังมีประกายสวดภาวนา
เมื่อวันหนึ่ง ลมอ่อนพัดทรายแยกออก
อาจเห็นเมล็ดพันธุ์สุดท้าย
เริ่มหายใจอีกครั้ง (เปอร์เซีย…)