ลูกบ่อยางของประชาชน

[Verse 1]
ผมเกิดและโต
ที่บ่อยางบ้านเรา
เห็นเรื่องราวของผู้คนมากมาย
ลูกของชาวบ้าน
คนธรรมดาคนหนึ่ง
ที่หัวใจผูกพันกับบ้านเกิดของเรา

จากเส้นทางครู
ที่สอนเด็กด้วยความหวัง
เห็นความฝันของเขาถูกปิดประตู
ในห้องเรียนเล็ก ๆ
ยังขาดแคลนทุกอย่าง
แต่รอยยิ้มก็ยังสู้ทุกวัน

[Chorus]
ผมเป็น “ลูกบ่อยางของประชาชน”
เกิดจากเหงื่อจากมือของชาวบ้าน
จะไม่ลืมท้องทุ่ง กลิ่นดินหลังฝน
เสียงหัวเราะบนลานวัดยามเย็น
ถ้าวันหนึ่งได้ยืนในที่ของผู้นำ
จะยืนแทนใจคนตัวเล็กทั่วถิ่น
ขอสัญญาจากดวงใจลูกคนนี้
จะไม่ทิ้งบ่อยาง
จะไม่ทิ้งประชาชน

[Verse 2]
เห็นลุงป้าขายของริมทางฝุ่นคลุ้ง
กำไรนิดเดียวแต่ต้องฝืนยิ้มไว้
เห็นพี่น้องต่อคิวรอสิทธิ์รักษา
ต้องยืนนานจนแดดแผดเผาผิวกาย

ผมเคยนั่งคิด
ถ้ามีโอกาสสักครั้ง
จะเปลี่ยนห้องแคบ ๆ ให้เป็นทางกว้าง
ให้คนธรรมดา
ลุกขึ้นเดินอย่างภูมิใจ
มีชีวิตที่ไม่ต้องก้มหนีใคร

[Chorus]
ผมเป็น “ลูกบ่อยางของประชาชน”
เกิดจากหยาดน้ำตากับความฝัน
จะไม่ปล่อยคำสัญญาลอยหายไปบนฟ้า
จะเขียนมันลงในการกระทำ
ถ้าวันหนึ่งได้ยืนในที่ของผู้นำ
จะฟังทุกเสียงที่เคยถูกกลบฝัง
ขอสาบานกลางใจหน้าบ้านเกิด
จะยืนข้างบ่อยาง
จะยืนข้างประชาชน

[Bridge]
อำนาจเป็นของใคร ถ้าไม่ใช่ของเรา
เสียงเล็ก ๆ รวมกันก็กลายเป็นคลื่นใหญ่ (เฮ้!)
ถ้าได้ก้าวเข้าไปในสภาหลังนั้น
จะเอากลิ่นโคลน กลิ่นเหงื่อคนบ้านเราเข้าไป

[Chorus]
ผมเป็น “ลูกบ่อยางของประชาชน”
ไม่ใช่ของตระกูลหรือทุนใด
ทุกนาทีที่หายใจคือภาระของความหวัง
ของคนบ่อยางทั้งตำบล
ถ้าวันหนึ่งหัวใจผมเผลอหลงทาง
ขอให้เสียงชาวบ้านดังก้องเตือนย้ำ
ให้จำว่าผมมาจากที่ไหน
จากทุ่งบ่อยาง
จากอ้อมกอดประชาชน