Świadomość

Nie wiedziałam, komu dziękować
za poranki, które wracały uparcie,
za to, że serce po pęknięciu
potrafi jeszcze bić spokojniej.
Nie znałam imienia ciszy,
która prowadziła mnie przez noc,
a jednak ktoś zbierał moje kroki,
gdy gubiłam drogę.

Więc dziękuję —
za to, co było i za to, co jest,
za światło rosnące we mnie jak świt.
Za rękę niewidzialną wśród zwykłych dni,
za oddech, który nie należy tylko do mnie.
Wdzięczność rośnie.
Coraz więcej jej we mnie.
Zwrotka 2 – Nowe narodzenie
Był moment, gdy wszystko umarło —
stare lęki, stare imiona.
I wtedy narodziłam się ciszej,
jakby od środka, jakby naprawdę.
Nowe oczy dostały widzenie,
nowe serce — przestrzeń i tlen.
Wolność przyszła nie jak burza,
lecz jak zdjęty z ramion ciężar.

I postawiłeś przy mnie ludzi —
jak latarnie wzdłuż drogi.
Ich dłonie, ich słowa, ich obecność
niosą więcej, niż umiem wypowiedzieć.
Dzięki nim uczę się bliskości,
uczę się przyjmować dar.
Widzę, że nie idę sama,
że wspólnota jest cudem codziennym.

Bo jesteś —
i nic więcej nie trzeba udowadniać.
Bo jesteś —
i to wystarcza, gdy świat się chwieje.
Jesteś wszystkim, czego potrzebuję,
pełnią w moim niedokończeniu.
Przy Tobie staję się cała.
Dałeś życie — życie w obfitości.
Dałeś wolność, która oddycha we mnie.

Dziękuję za życie — za każdy dzień,
za drogę, która prowadzi przez cień.
Za to, że mogę zaczynać od nowa,
jak ktoś naprawdę narodzony.
Wdzięczność rośnie.
I ja rosnę razem z nią.

Jesteś tu — i to mi wystarczy,
Jesteś tu — i nie boję się.
W Twojej obecności oddycham,
w Twojej obecności żyję.