wew2

[Intro]

Zaczynał sam
Jedno marzenie
Zero widzów
Jedno pragnienie (hey)

[Verse 1]

Pierwszy gameplay, stary sprzęt
mikro trzeszczy, klatki lecą wstecz
wrzuca film i cisza w eterze
pytania w głowie: „czy ktoś w to wierzy?”

Noce przy monitorze, cisza w domu
brak komentarzy, brak pokłonu
miniatury zmieniał po sto razy
algorytm patrzył, lecz nie zdradzał twarzy

Próbował tu, próbował tam
nowe platformy, ciągle plan
wszędzie ściana, brak sygnału
ale nie zna słowa „kapitulował”

[Chorus]

To jest Gronix Games, droga bez map
mówili: „odpuść”, on robił kolejny track
dzień po dniu, nocami sam
aż ktoś po drugiej stronie kliknął „zostaję tam”

To jest Gronix Games, zapisany w grach
każdy upadek zmieniał w nowy start
krok po kroku, rok po roku
z jednego widza zrobił społeczność wokół (yeah)

[Verse 2]

Pamięta moment, gdy wbiła setka
nie liczby — znak, że droga ma sens jednak
krótkie „dzięki” napisane szczerze
bo pierwszy raz poczuł, że ktoś go bierze

Lepszy dźwięk, nauka montażu
godziny klatek bez kalendarzu
czytał komentarz jak list od ludzi
nawet gdy bolał — nie pozwolił się złudzić

„Nie podoba się? kliknij dalej”
on robi swoje, idzie wyżej stale
zmieniał tempo, styl i ton
aż znalazł głos — swój własny dom

[Chorus]

To jest Gronix Games, droga bez map
mówili: „odpuść”, on robił kolejny track
dzień po dniu, nocami sam
aż ktoś po drugiej stronie kliknął „zostaję tam”

To jest Gronix Games, zapisany w grach
każdy upadek zmieniał w nowy start
krok po kroku, rok po roku
z jednego widza zrobił społeczność wokół (Gronix!)

[Bridge]

Gdy gaśnie ekran, zostaje plan
kolejny odcinek, kolejny stan
bo nawet gdy wzrośnie liczba nazw
pamięta ciszę, od której zaczął świat

[Chorus – Final]

To jest Gronix Games, nie chwilowy trend
to droga z pasji, nie z pustych słów i bredń
nocne nagrania, prawdziwy ton
tu nie ma maski — tu jest on

To jest Gronix Games, zapisany w grach
każdy upadek zmieniał w nowy start
krok po kroku, rok po roku
z jednego widza powstał cały ruch (Gronix Games!)