Pseudo gangsta

To nie gang, to teatr, maski z taniego plastiku
Pseudo gangstery krzyczą „respect”, a śpią u starych w pokoiku
Na stories broń, w realu strach i miękkie kolana
W gębie same „kurwy”, a w życiu zero zasad

Każdy jebany twardziel, póki nie trzeba być człowiekiem
Póki nie przyjdzie problem, wtedy znikasz jak dym z papierem
Krzyczą o ulicy, a ulica ich nie zna
Bo prawdziwy ból nie ma czasu na Snapchata

Noszą cudze życia jak łańcuchy na szyi
Nie swoje sukcesy, tylko plotki i mity
Sprzedają marzenia dzieciakom na blokach
A sami są puści jak te wersy na pokaz

Bo gangster to nie nóż, nie koks, nie klamra w pasie
Gangster to odpowiedzialność, gdy świat ci się sypie na twarz, nie?
To stanie za słowem, nawet gdy boli
A nie ucieczka, gdy karma upomina się o swoje

Więc jebać pozę, jebać fałsz i plastik
Prawda nie błyszczy, ale waży jak kamień
Nie muszę być głośny, żeby było mnie słychać
Bo przekaz zostaje, a nie krzyk na chwilę w głośnikach

To freestyle, ale życie nie ma refrenu
Jedna zwrotka źle zagrana i wypadasz ze schematu
Więc zanim nazwiesz się królem, sprawdź czy masz kręgosłup
Bo pseudo gangstery kończą sami — bez powodu.