Ժամանակը չի բուժում

Ժամանակը չի բուժում.
Բուժում է՛ արեգակը, իր տաքացնող շողերով, քանի որ սառած հոգին տաքանալու կարիք ունի։ Բուժում է՛ մտերիմների հետ զրույցները, գարնան երազները նոր կյանքի մասին, բուժում է՛ գունավոր ապակիներով ակնոցները, որոնց հետևով պահված են հոգնած և արցունքից կարմրած աչքերը։ Բուժում է՛ Տերյանն ու Չարենցը, Սևակն ու Սահյանը, Կոմիտասն է բուժու՛մ, երաժշտությու՛նը։ Ապաքինում է՛ երկա՜ր փողոցներով, լոսավոր պողոտաներով անմիտ թափոռումները՝ ցրված և անճատ իրականությունից։ Բուժում է՛ գինետունը, քաղցր տխուր կենացը՝ բուրավետ գինով, պատահական ծանոթություններն են բուժու՛մ, թարմ ծաղիկները՝ արբեցնող բուրմունքով, բնության հետ անցկացրած րոպեները, բարի՛ ժպիտները, ջե՛րմ խոսքերը․․․
Ժամանակը չի՛ բուժում, այն լու՜ռ անցնում է․․․