Karuzela życia

Zwrotka 1
Na karuzeli życia kręcimy się co dnia,
Pędzimy bez wytchnienia, nie pytając „dokąd ja?”.
W tym biegu gubią się sensy, gubią się sny,
Zostaje tylko echo tego, kim byliśmy my.

Zatracamy się w tempie, co nie zna już granic,
Czas przecieka przez palce, nie umie się bronić.
W pogoni za jutrem zapominamy dziś,
A w lustrze coraz trudniej rozpoznać własną twarz.

Refren
To nie my prawdziwi, to tylko cień i maska,
Gonimy za iluzją, za złotem, które znika.
Materialny sen coraz szybciej gna,
A my już nie nadążamy nawet za własnym ja.

Zwrotka 2
W biegu tracimy słowa, które miały wagę,
Bliskość i ciszę zamieniamy na odwagę…
By mieć więcej, szybciej, głośniej niż inni,
Choć w środku coraz ciszej — i coraz bardziej obcy.

Ten pęd nabiera tempa, świat wiruje wkoło,
Serce woła „zatrzymaj się”, lecz rozum mówi „wolno”.
A cień zostaje w tyle, nie zna tego rytmu,
Bo dusza nie potrafi biec w wyścigu bez sensu.

Refren
To nie my prawdziwi, to tylko cień i maska,
Gonimy za iluzją, za złotem, które znika.
Karuzela życia nie pyta, czy chcesz grać,
Kręci się coraz szybciej — a my nie mamy jak zejść.

Bridge
Może wystarczy stanąć, na moment zejść z drogi,
Posłuchać własnego serca, nie cudzych prognoz i logik.
Bo to, co naprawdę ważne, nie krzyczy i nie błyszczy,
Czeka cierpliwie tam, gdzie czas na chwilę milczy.

Refren (ostatni)
Chcę być sobą naprawdę, nie cieniem w tym biegu,
Nie zgubić własnej duszy w materialnym szeregu.
Niech karuzela zwolni, niech świat da mi znak,
Że życie to nie wyścig — to chwila, którą masz.