Panna Maria

1.
Przy drodze w stronę Krakowa
Gdzie pola niosą wiatr,
Pasterze szli o świcie,
Gdy nagle zatrzymał ich blask.
Tam Matka trzymała Syna,
Co ciszą objął świat —
I nikt nie wiedział, skąd przyszła,
Lecz każdy czuł: to znak.

Refren:
Matko Bolesna, wśród jarosławskich pól,
Prowadź pielgrzymów, co niosą serca ból.
Twoja figura wraca tam, gdzie chciał ją Bóg,
Na wzgórze wiary, na pradawny święty próg.

2.
Do miasta ją nieśli ludzie,
Do parafialnych drzwi —
Lecz nocą wracała z powrotem,
Jakby chciała powiedzieć im:
„Tu ma być moje miejsce,
Tu znajdziecie Mego Syna”.
I stanęła pierwsza kapliczka,
Jak światło pośród cienia.

Refren:
Matko Bolesna, wśród jarosławskich pól…

3.
Gdy Tatar przyszedł z pożogą
I kaplicę strawił płomień,
Figura ocalała —
Jak gwiazda pośród burz.
Królowie klękali u stóp Jej,
Jadwiga błagała o cud,
A lud szedł drogą modlitwy
Wciąż dalej w Jej święty próg.

4.
Jezuici wznieśli świątynię,
Dominikanie strzegli lat,
Gdy wojny burzyły miasta,
Ona wciąż dawała znak.
Korony z rąk biskupa
Na skronie Matki lśnią —
I tłum trzydziestu tysięcy
Śpiewał Jej swoją pieśń.

Refren:
Matko Bolesna, wśród jarosławskich pól,
Prowadź pielgrzymów, co niosą serca ból.
Twoja studzienka kryje cudów słony smak,
A woda płynie, gdzie wiary nie brak.

5.
Przez wieki, przez burze dziejów
Świątynia przetrwała mrok —
I w czas wojennej nocy
W Studzience zamieszkał Bóg.
Tam ludzie szeptali modlitwy,
Tam rosły uzdrowień ślady —
Bo zawsze, gdy wzywasz Maryję,
Ona przynosi pokój i łaskę.

Refren (finał):
Matko Bolesna, z jarosławskich dróg,
Nad nami czuwaj, prowadź nas do Twych stóp.
W Twojej figurze żyje dawny cud —
Być blisko Ciebie to wracać znów do źródeł trud.
Matko Bolesna… zostań z nami tu.