wieczna głupota 3

Idziemy alejką dębową przez park.
A skąd te blizny na pniach?
Serca i strzały, przeróżne znaki,
Kto pociął tak te stare biedaki?

jakie bestie tną w drzewie serce
mówiąc, że to z miłości wielkiej?
A na pamiątkę, że całkiem zgłupiały,
tną jeszcze swe, heh!

To pierwsze wyciął szablą rycerzyk
lub przedwojenny, jakiś harcerzyk.
A to ostatnie, jeszcze sokiem krwawi,
Cięte z nadzieją, że go nie zostawi...

Ilu głupców tu przyjdzie jeszcze
Wycinać swoje love forever
Miłość przemija z kochankami
Drzewa pocięte stoją tu wiecznie
Będąc odwiecznej głupoty świadkami.
odwiecznej głupoty świadkami...