Andrzejkowy Szept

W noc, gdy listopadowy wiatr szarpie gałęzie jak struny zapomnianej harfy,
a księżyc wisi nad światem jak nadgryzione jabłko porzucone przez los,
dzieją się rzeczy, o których ludzie wolą nie mówić na głos.
Tylko tej jednej nocy mrok uchyla swoją kurtynę…
I wtedy to się zaczyna.

VERSE 1

W starym domu, gdzie cień o północy drży,
Świeca mruga jak oko, co widzi złe sny.
Na podłodze wosk tańczy, kształt mroczny przybiera,
A zegar krzywym tic-tacem czas wieczoru otwiera.

CHORUS

Bo w Andrzejkową noc, gdy cisza gubi trop,
Przychodzą sny i znaki z zapomnianych wrót.
Jeśli dobrze się wsłuchasz, usłyszysz z tamtych stron
Andrzejkowy szept, co niesie przyszłość w dom.

VERSE 2

Buty idą parami, choć nikt ich nie pcha,
Ich stukot brzmi jak śmiech, co w strachu się chowa.
Lustra mgłą zarosły jak oczy duchów starych,
A z każdego odbicia wychodzą inne twarze, inne cienie, inne żary.

CHORUS

Bo w Andrzejkową noc, gdy cisza gubi trop,
Przychodzą sny i znaki z zapomnianych wrót.
Jeśli dobrze się wsłuchasz, usłyszysz z tamtych stron
Andrzejkowy szept, co niesie przyszłość w dom.

BRIDGE

Wosk skręca palce jak gałęzie drzew,
A każdy cień pod ścianą wydaje nowy dźwięk.
Karty szepczą tajemnice, co w popiele śpią,
A przyszłość śmieje się cicho, zbliżając się do mnie.

FINAL CHORUS

Bo w Andrzejkową noc nadchodzi inny świat,
Gdzie czas zaklina losy i zmienia każdy ślad.
A jeśli się nie boisz, spójrz w płomienia ton —
Andrzejkowy szept już niesie przyszłość w dom.