Rejs

Na „Oceanicznym Śmiechu” – statku pełnym zgrai, Płynęliśmy na Spitsbergen, gdzie nikt wad nie taji. Wójcik, typ spod ciemnej gwiazdy, w kabinie zamknął się, Tworzył plan na nową erę, by w biurze liczył się. Zniknął na dni dwanaście, wyszedł z miną triumfu, Lecz gdy plan ten przeczytano, był do rzucenia w trumny.

A Wiktor, nasz kochany, wesoły i skory, Miał swój rejsowy rytuał – zadowalał humory. Jak to mówią na pokładzie, bez zbędnego szeptu, Ładowali Wiktora w dupę – z braku innych konceptów. Janek, ksywa „Jajcarz”, choć miał humor blady, Bo z przeziębienia jajka miał koloru jak jagody. Mimo to, po sztormie morza, jak morski taran, Klepnął Violę w tyłek, wzbudzając mały galimatias.



Rejs na Spitsbergen – słońce, lód i mroczne wieści! Wójcik, Wiktor, Mistrz Klepnięcia i kapitan w pięści! Maks z joypadem w ręku, co wygrał turniej cały, A Miras do zupy szczał, nim inni ją wchłonęli. Na tym statku każdy ma swój sekret i swą dolę, Gdzie normalność jest na bakier, a rejs to wielkie pole Do absurdu, co bez wstydu tańczy na falach. (Witajcie na Spitsbergen, gdzie dziwność rozwala!)



Kapitan, „Ostre Pięty”, co patrzył spod oka, Na Wiktora czuł zazdrość, pusta w sercu oka. Więc w samotności morskiej, z kłębka liny i szmaty, Stworzył lalkę na podobieństwo Wiktora, co prawdy. Podejrzany romans w cieniu, z tą szmacianą imitacją, Zakończył się tragicznie, ku jego frustracji. Bo od manekina z liny, Kapitan dostał... wenera, Morska miłość, choć nietypowa, zła choroba się zbiera.

A Oskar, ach ten Oskar, z miną wciąż zieloną, Nie widział morza ani lądu, tylko miskę męczoną. Mówią, że to choroba morska, lecz plotki krążyły chyże, Że rzygał, bo połykał spermę – taką miał rejsową wizję. Na pokładzie, choć sztorm hulał, FIFY turniej grali, Gdzie Maks z zimną krwią strzelał i tytuł zgarnął cały. Lecz najgorsze miało przyjść, gdy zupa już dymiła, Bo Miras – stary kawalarz – do niej... szczyny dolewał!