Złamani, Nie Pokonani

Zwrotka 1
Patrzą na narody — każdy ma swój puls i ton,
Jedne można zmiażdżyć, przesiedlić, zetrzeć w pył i w dym jak dom.
Małe znikną w ciszy, nikt nie krzyknie, nikt nie wstanie,
Inne same klękną z lęku, bo im władza rzuci zdanie.

Ale są tacy, którzy nigdy nie upadną w proch,
W sercu mają ogień większy niż jakikolwiek strach czy głód.
Nie wymażesz ich od ręki, nie rozbijesz jednym ciosem,
Bo jak poczują zagrożenie — ruszą całym jednym głosem.

Refren
Chcieli nas złamać,
Rozłożyć od środka,
Wbić klin między ludzi,
Zgasić nasz ogień po trochu.
Możesz truć nam serca,
Zasypywać nocą mrok —
Zatrzymasz nasze ciała,
Ale ducha — nigdy, broń Boże.

Zwrotka 2
„Nie atakuj wprost — to zbyt wielki byłby cios,
Lepiej złamać ich morale, niech im w duszy wsiąknie chłód i kłos.
Zaszczep im chorobę, niech kłócą się jak mgła i dym,
Niech dziedziczą niezgodę — od pokoleń, aż do krwi i krzyw.”

Ucz brata, by zdradzał brata, syna — by zapomniał dom,
Niech każdy nowy dzień zaczyna się od walki z własnych stron.
Bo gdy się skłóci ludzi, łatwo potem wejść i rządzić,
Ale nawet w gęstej ciemności — jakaś iskra musi wrócić.

Refren
Chcieli nas złamać,
Rozłożyć od środka,
Wbić klin między ludzi,
Zgasić nasz ogień po trochu.
Możesz truć nam serca,
Zasypywać nocą mrok —
Zatrzymasz nasze ciała,
Ale ducha — nigdy, broń Boże.

Most
Gdy szeptali cicho:
„Niech się sami rozpadną”,
Wtedy w kimś zapalała się
Iskra, której zdławić nie można żadną władzą.

Refren końcowy
Chcieli nas złamać,
Rozłożyć od środka,
Wbić klin między ludzi,
Zgasić nasz ogień po trochu.
Możesz truć nam serca,
Zasypywać nocą mrok —
Zatrzymasz nasze ciała,
Ale ducha — nie zatrzymasz,
Choćbyś próbował cały rok.