białe stada

Zieleń opuściła podziemia,
ożywiła obumarłe,
ludzkie spojrzenia.
Czas popędzić w łąki z bata
dni samotnych białe stada.
Niech w rumaki się zmieniają,
z rączym latem uciekają.
Wrócą kiedyś na jesieni życia,
na ostatni, syty wypas,
w łąkach drżących, wysuszonych,
twoich czułych, ciepłych dłoni,
twoich czułych, ciepłych dłoni...