Pod słońcem południa

(Zwrotka 1)
Wiatr pachnie solą i letnim dniem,
kotwica w górę — w drogę, hej!
Za rufą ślad jak znikający sen,
a w sercu gra morski blej.
Na niebie żagle jak białe ptaki,
pod stopą pokład drży,
a w dłoni gitara — i cichy śpiew,
co niesie daleki wiatr.

(Refren)
Hej, hej, pod słońcem południa,
niech niesie nas fala i śpiew!
Każda burza to nuta przygody,
a każdy port to cel!
Hej, hej, wiatr w żagle nam gra,
aż morze rozśpiewa się w krąg,
bo wolność ma smak, gdy w dłoniach sól,
a w duszy śpiewa prąd!

(Zwrotka 2)
Na wachcie nocą — gwiazd tysiąc lśni,
kompas to stary druh,
a cisza morza przypomina mi,
że Bóg tu jest — i duch.
Na wschodzie świt jak płonący żagiel,
w nas budzi żeglarski zew,
bo póki w sercach tli się wiatr,
świat nie ma żadnych granic i brzegów też!

(Refren)
Hej, hej, pod słońcem południa,
niech niesie nas fala i śpiew!
Każda burza to nuta przygody,
a każdy port to cel!
Hej, hej, wiatr w żagle nam gra,
aż morze rozśpiewa się w krąg,
bo wolność ma smak, gdy w dłoniach sól,
a w duszy śpiewa prąd!

(Bridge – spokojniej)
Niech gitary brzmią po wachcie,
niech rum rozgrzeje śmiech,
bo życie krótkie jak morski sen,
a morze zna swój cel.

(Finał – z przyspieszeniem)
Więc hej, za słońce, hej, za żar,
za wiatr, co w plecy dmie!
Niech śpiewa morze, niech niesie świat,
żeglarzy wolnych pieśń!