पिल्लू

पिल्लू, तू होती गार सावली,
पण निघाली वारं वादळी…
आस माझी होती एक कळी,
फुलण्याआधीच तू तोडली.

आठवण झाली जहर आता,
काळजात उठला कहर…
माझ्या डोळ्यात बघ जरा,
दिसतो फक्त जळता अंगार.


हाती हात घेऊन चालताना,
दुनिया आपली स्वप्नांची होती…
तू हसलीस तर चांदणं बरसलं,
तू रुसलीस तर रात्र काळी होती.
अगं, कुठे हरवली ती जादू?
का फोडलंस हृदयाचं नातं?
आज प्रत्येक श्वासात फक्त तू,
आणि डोळ्यात अविरत पावसाचं थेंब दाटं…


तो घेऊन आला सोन्याचे गिफ्ट भारी,
आणि झालीस तू त्याचीच प्यारी…
खऱ्या इश्काची दिसली नाही ओळख,
पैशाच्या पुढे केलीस लाचारी.

माझ्या भावनांची केली नाही कदर,
पैशासाठी तुडवलंस प्रेम…
आज त्याच पैशाच्या पलंग्यात तू,
आणि मी जळतोय राख होऊन नेहमीच.


आता आठवण म्हणजे छातीत वार,
गाणं कुठलंही — दिसे तुझाच आकार…
मन म्हणतं किंकाळी फोडावी,
पण आवाज अडकतो कंठात फार.


हास्य माझं गेलं हरवून,
डोळ्यांत रगतचं दान आलं…
तुझ्या जगात तू खुश आहेस,
इथे माझं आयुष्य राख झालं.

लोक करतील उपहास,
माझ्या बेजान हालांवर…
पण एक दिवस तुला कळेल नक्की,
माझ्या प्रेमाची खरी कहाणीवर.

तेव्हा तुझ्या डोळ्यातून टपकतील आसू,
आणि माझी जिंदगानी तिथेच संपून जाईल.