Droga do Maroka

Z Augustowa wstaje świt, paliwo, mapa, wiatr,
Darek kręci kluczyk, Marek mruga: „czas gnać!”.
Silniki grają jak serca dwa, co biją w rytmie drogi,
Przez góry, miasta, morza blask — przed nami świat szeroki.


Hej, jedziemy, hen, do Maroka bram,
Przez Europę, przez Genuę – promem w dal!
Suzuki, BMW – dwa stalowe sny,
Na piaskach Sahary zostawiamy ślady dni.


Prom kołysze się wśród fal, Tanger wita nas,
W powietrzu sól i pusty szlak – zaczyna się czas.
W piachu słońce jak ogień tnie, łańcuch śpiewa w kurz,
Woda skończyła się gdzieś we mgle – a przed nami tylko już...


Hej, jedziemy, hen, przez kaniony dróg,
Gdzie +40 piecze jak żar i Bóg.
A nocą w górach, gdy spada mgła,
+1 na liczniku, a w sercach gra!


Przełęcze wiją się jak sny,
Kamień, kurz i wiatr.
Świat staje w miejscu, kiedy ty
W gaz wbijasz ślad.
Bo wolność pachnie jak benzynowy dym,
I wiesz, że żyjesz, że to twój film!


Hej, jedziemy, hen, do Maroka bram,
Darek, Marek – dwóch wariatów, dwóch braci tam!
Suzuki, BMW – dwa serca stalowe,
Na krańcu świata biją jednakowo!


A gdy wrócą znów do domu,
Przy ognisku wśród wspomnień,
Ktoś zapyta: „czy byście znów?”
Odpowiedź brzmi: „Na pewno – w płomienie!”


Hej, jedziemy, hen, do Maroka bram,
Gdzie kończy się droga – zaczyna się plan...