Przebudzenie

Usiądź wygodnie.
Weź spokojny wdech...
i powoli wypuść powietrze.

Jeszcze raz.
Wdech...
I wydech.

Pozwól sobie na chwilę ciszy.
Nie musisz nic robić.
Nie musisz być kimś innym.
Teraz wyobraź sobie siebie,
gdy byłeś małym chłopcem.
Może masz sześć, osiem, dziesięć lat.
Zobacz go przed sobą.
Zwróć uwagę, jak wygląda, jak się czuje.
Może jest spokojny.
A może trochę smutny,
zmęczony albo zagubiony.
Nie oceniaj.
Po prostu bądź przy nim.
Spójrz mu w oczy
i powiedz w myślach albo na głos:
– Hej, mały. Widzę cię.
Już nie jesteś sam.
Jestem tu z tobą."
Zobacz, jak reaguje.
Może się lekko uśmiecha.
Może po prostu milczy,
ale w środku czuje,
że ktoś go wreszcie zauważył.
Weź razem z nim głęboki oddech.
Wdech...
I wydech...
Poczuj,
że to Ty jesteś teraz dorosły,
który może mu dać spokój,
bezpieczeństwo, ciepło.
Powiedz mu jeszcze:
Nie musisz być już silny cały czas.
Możesz odpocząć.
Ja się tobą zaopiekuję.
Posiedź z nim jeszcze chwilę w ciszy.
Oddychaj powoli,
spokojnie, razem.
Kiedy poczujesz,
że wystarczy,
uśmiechnij się lekko i powiedz:
Dziękuję, że się pokazałeś.
Kocham cię.
I powoli wróć do tu i teraz.
Otwórz oczy.
Weź jeden głęboki oddech
i wróć do swojego dnia
trochę lżejszy,
spokojniejszy,
bardziej sobą.