Dusza

Szłam przez noc bez końca,
Serce drżało jak szkło.
Czułam, że gubię siebie,
Że wszystko gaśnie i znikam stąd.

Łzy spływały jak rzeka,
A w środku krzyczał mój ból.
Czy ktoś usłyszy ten szept duszy?
Czy odnajdę jeszcze swój dom?


A potem przyszło światło,
Ciche, jak oddech gwiazd.
Podniosło mnie z popiołów,
Powiedziało: „To nie Twój czas, by spaść.”

Jestem córką nieba,
Jestem Wiedźmą Serca dziś.
Noc mnie nauczyła,
Że w mroku rodzi się blask i świt.


Smok otulił mnie skrzydłem,
Anioł szeptał: „odpuść.”
Runy płonęły w dłoniach,
Pokazały nową już drogę ku snu.

I zrozumiałam wreszcie,
Że nie muszę nieść cudzych łez.
Że moje serce kwitnie,
Jak lilia w świetle, co rodzi się wbrew.

A potem przyszło światło,
Ciche, jak oddech gwiazd.
Podniosło mnie z popiołów,
Powiedziało:To nie Twój czas, by spaść.

Jestem córką nieba,
Jestem Wiedźmą Serca dziś.
Noc mnie nauczyła,
Że w mroku rodzi się blask i świt.


Już się nie boję…
Już się nie wstydzę…
Światło jest we mnie…
Na zawsze w sercu.