รักต้องห้าม

คงเพราะกรรม
นำฉันให้มาได้เจอ
มาพบเธอ
แต่ให้เธอมีเขาผูกพัน
สุดเฉลย
เอ่ยความช้ำกรรมเรานั้น
เพียงแรกรัก จิตถูกบั่น
สุขที่ฝัน พลันมลาย

มองเห็นกัน
ค่ำเช้าบ้านเราอยู่เคียง
ยินสำเนียง
ยลเธอเคียงกันแล้วอยากตาย
เหมือนคนบาป
ต้องคำสาปให้ช้ำใจกาย
สุดเปล่าเปลี่ยวระทมเดียวดาย
ด้วยพลาดหมายรักที่ใฝ่ปอง

ช้ำ อะไรเช่นนี้
รัก คนมีเจ้าของ
ยาม เธอแนบประคอง
ใจอยากเมินแต่ตาคอยมอง
ทั้งที่จ้องแล้วต้องหม่นใจ

คงเพราะกรรม
นำฉันให้มาใกล้เธอ
ปองรักเธอ
ใฝ่บำเรอให้ช้ำชอกใจ
รักต้องห้าม
เหมือนไฟลามเผาใจให้ไหม้
สุดจะผ่อน ความร้อนคลายไป
เหมือนตกอยู่ใน อเวจี

ไยพระพรหม
แกล้งฉันให้มาใกล้เธอ
ปองรักเธอ
ใฝ่บำเรอให้ช้ำชอกใจ
รักต้องห้าม
เหมือนไฟลามเผาใจให้ไหม้
สุดจะผ่อน ความร้อนคลายไป
เหมือนตกอยู่ใน อเวจี